สวัสดีค่ะอาจารย์

ดิฉันมีความเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ในด้านต่างๆ คือ

-ควรมีการพัฒนารูปแบบกิจกรรมการดำรงชีวิตของคนเกิดความสมดุลต่อการเปลี่ยนแปลงต่างๆของชีวิตในโลกอนาคต

-นักกิจกรรมบำบัดต้องพัฒนาบุคลิกภาพให้ฉลาด เยือกเย็น และสร้างสรรค์

-ควรมีการพัฒนาการรักษาด้วยกิจกรรมบำบัดในสภาวะสุขภาพที่ประชากรกำลังประสบปัญหา

เพราะ 1. ในอนาคตข้างหน้าสังคมมีการเปลี่ยนแปลงไป สิ่งแวดล้อม ทรัพยากร วัฒนธรรมต่างๆ และการดำเนินชีวิตประจำวันของคนย่อมเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาไป ดังนั้นรูปแบบกิจกรรมควรจัดให้มีความเหมาะสมกับการดำรงชีวิตของคนในสังคม ณ ช่วงเวลานั้นๆ

ตัวนักกิจกรรมบำบัดเองก็ถือเป็นสื่อสำคัญในการรักษา การพัฒนาบุคลิกภาพให้ฉลาด และสร้างสรรค์ จึงส่งผลต่อประสิทธิภาพในการรักษาอีกด้วย 2.ปัญหาด้านจิตสังคมถือเป็นอีกด้านที่ควรให้ความสำคัญเพราะเมื่อประชากรในวัยทำงานมีมาก องค์การต่างๆมักปลูกฝังให้บุคลากร

มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ และพัฒนาความรู้,ความสามารถของตนอยู่เสมอ ดังนั้นปัญหาความเครียดอาจพบได้มากซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อไปยังคุณภาพชีวิตของประชากรต่อไป จึงถือเป็นการพัฒนาการรักษาที่ตรงกับปัญหาของสังคม