สวัสดีครับอาจารย์

พออ่านครั้งแรกผมสนใจกับคำว่า “นักกิจกรรมบำบัดแนวใหม่” นะครับ พอได้อ่านผมเห็นด้วยนะครับ และคิดว่ามันเป็นสิ่งจำเป็นที่เราจะต้องพัฒนาศักยภาพของตนเอง ทั้งในด้านความรู้ ความสามารถ บุคลิกภาพ การจัดการตนเอง เพราะผมคิดว่ามันเป็นสิ่งจำเป็นกับวิชาชีพเรา เพราะเรามีหน้าที่ในการช่วยจัดการ หรือพัฒนาศักยภาพให้ผู้รับบริการสามารถดำรงชีวิต และทำกิจกรรมต่างๆได้ตามความสามารถ ภายใต้บริบทที่บุคคลนั้นมี ถ้าตัวเรายังจัดการตัวเองไม่ได้คงเป็นการยากที่จะช่วยผู้อื่นผู้อื่น

ผมชอบกับทุกความคิดเห็นของ Professor ทุกท่านที่อาจารย์เอามาลงนะครับ แต่ที่ชอบสุดๆ คือของ

Dr Rachel Thibeault ที่บอกว่า “One body One spirit One hope” อ่านและรู้สึกภูมิใจในการเป็นนักกิจกรรมบำบัด มันเหมือนเป็นกำลังใจให้เราทุ่มเทแรงกาย แรงใจ และพัฒนาตนเอง เพื่อที่จะได้ใช้ความรู้ความสามารถช่วยเหลือคนที่รอความหวังจากเราอยู่

ผมมีโอกาสได้อธิบายความหมายของวิชาชีพกิจกรรมบำบัดแบบสั้นๆ ให้อาจารย์ที่มาสอนวิชาเลือกท่านหนึ่งได้ฟัง สิ่งที่อาจารย์ท่านนั้นได้บอกกลับมาคือบอกว่าเราเป็น “ศาสตร์ตัวแม่” เพราะอาจารย์บอกว่าเราทำอะไรได้หลายอย่าง ทำได้กับทุกคน ทุกเพศ ทุกวัย พอผมได้ฟังผมก็รู้สึกดีนะครับ แต่พอมานั่งคิดๆดูมันทำให้ผมคิดว่ามันจำเป็นอย่างยิ่งที่เราต้องมีจุดยืน และรู้จักบทบาทตัวเองให้มาก เพราะมิเช่นนั้นเราอาจจะไปทับซ้อนกับวิชาชีพอื่นๆได้ ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่หลายคนสับสนเมื่อผมอธิบายถึงวิชาชีพกิจกรรมบำบัด และมันจะเป็นผลดีในการที่จะทำให้บุคคลากรทางการแพทย์รู้จักและเข้าใจบทบาทหน้าที่เรามากขึ้น

ขอบคุณสำหรับข้อมูลความรู้นะครับ พอมาอ่านก็เข้าใจบทบาทเรามากขึ้น และจะพยายามพัฒนาตนเองให้ ให้ฉลาด เยือกเย็น และสร้างสรรค์ นะครับ

I love OT

กีรติ