ทุกครั้งที่นึกถึง น้ำตาก็ไหลตลอดค่ะ สงสารพ่อ พ่อคงเจ็บมาก แต่คนที่เป็นห่วงมากที่สุด น่าจะเป็นแม่ เพราะท่านอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต ชวนแม่มาอยู่ด้วย แม่ก็ไม่มา บอกว่าอยากอยู่ที่บ้าน ตอนนี้หนูและครอบครัวเหมือนคนที่อยู่ในระยะปฏิเสธ เราไม่ได้คิดว่าพ่อจากไปแบบไม่มีวันกลับ เราคิดว่า พ่อไปทำงาน เดี๋ยวก็มา ตอนแรกหนูก็คิดว่า มันไม่ถูกที่ไม่ยอมรับความจริง แต่แม่พูดว่า ถึงจะรู้ว่าไม่จริงแต่การคิดแบบนี้แม่มีความสุขมากกว่า สุขที่คิดว่าพ่อยังอยู่ด้วยกันตลอด

........ จริงของแม่ หรอกตัวเองบ้างจะเป็นไร ใช่ไหมคะ