ช่วยแปลให้หน่อยได้ไหมค่ะ ด่วนเลย ขอบคุณค่ะ

อินทรวิเชียร ฉันท์ ๑๑

๏ ควรสุดจะสมเพช จิตระเวทนาการ

ที่ท่านพฤฒาจารย์ พะกระทบประสบทัณฑ์

๏ โตยเต็มกตัญูญู กตเวทิตาอัน

ใหญ่ยิ่งและยากครัน ขรการณ์จะทานทน

๏ ยินดีนิยมเพี่อ สละเนี้อและเลีอดตน

ยอมรับอดูรผล จะพะพ้องพะพานกาย

๏ ไป่เห็นกะเจ็บแสบ ชีวะแทบจะทำลาย

มอบสัตย์สมรรถหมาย มนะมั่นมิหวั่นไหว

๏ หวังการ ณ แผ่นดิน จะสดวกเพราะฉันใต

ให้กิจในฤทธิ์ไป บมิเลี่ยงฤเบี่ยงเบือน

๏ เหลือที่จะมีใคร ทมะในหทัยเหมีอน

กัดฟันบฟั่นเฟีอน สติอดสกดเอา

๏ พวกราชมัลล์โดย พละโบยมิใช่เบา

สุดหัตถะแห่งเขา ขณะหวดสิพึงกลัว

๏ ยลเนื้อก็เนื้อเต้น พิศะเส้นก็สั่นรัว

ทั่วร่างและทั้งตัว ก็ระริกระริวไป

๏ แลหลังก็หลั่งโล หิตโอ้เลอะลามไหล

พ่งผาดอนาถใจ ตละล้วนระรอยหวาย

๏ เนี่องนับอเนกแนว ระยะแถวตลอดลาย

เฆี่ยนครบสยบกาย ศิระพับพะกับคา

๏ ทั้งหลายสหายมิต ตะอมัจจะเสนา

ทัศน์เหตุทุเรศสา หศะแสนสลดใจ

๏ สุดที่จะกลั้นโท มนะโศกะอาลัย

ถ้วนหน้ามิว่าใคร ขณะเห็นบเว้นคน

๏ แก้ไขและได้คืน สติฟื้นประทังตน

จึ่งราชบุรุษกล ปกกรณ์ก็โกนหัว

๏ เสื่อมศีศะผมเผ้า พิศะเปล่าประจานตัว

เปนเยี่ยงประหยัดกลัว ผิมะลักจะหลาบจำ

๏ เสร็จอาชะญาทัณฑ์ กิจะพลันประกาศทำ

ปัพพาชนีย์กรรม ดุจะราชโองการ

๏ บรรดาประชาชน ขณะยลทิชาจารย์

สุดแสนจะสงสาร สรแซ่ประสาสันทน์

๏ บางคนกมลอ่อน อุระข้อนพิไรพรรณน์

บางเหล่าวิสัยอัน กุธะเกลียดก็เสียดสี

๏ บางพวกก็เปนกลาง ยละข้างพิจารณ์ดี

บางหมู่กะรุณมี ณหทัยก็ให้ของ

๏ พราหมณ์วัสสการเส กละเล่หะทำนอง

ท่าทางละอย่างผอง นระสิ้นบสงสัย

๏ ออกจากนครรา ชะคฤห์รีบจรัลไป

สู่เทศสถานไกล บุระรัฏฐัวัชชี