สวัสดีครับคุณณัฐวรรธน์
- ผมในฐานะที่เป็นคนชั้นล่างคนหนึ่ง รู้สึกมาก ๆกับการพัฒนาบ้านเมืองที่มักไปกระทำกับชาวบ้าน(คนชั้นล่าง) : คนยากคนจน คนชนท หรือคนสลัม โดยคนเหล่านี้ถูกนักวิชาการ นักพัฒนา หรือ รัฐบาล มองว่าเป็นปัญหา ด้อย บกพร่อง หรือมีคุณสมบัติที่ขัดขวางการพัฒนาบ้านเมืองต่าง ๆ แล้วเขาเหล่านั้นก็พากันคิดวิธีการต่าง ๆเพื่อไปพัฒนาชาวบ้าน
- พอไปดำเนินการแล้วไม่ได้ผล หรือบางทีชาวบ้านไม่สนใจ ก็จะตำหนิติเตียนว่าชาวบ้านไม่เอาไหน เป็นพวกพัฒนาไม่ขึ้น
- ผมเองก็เคยไปกระทำกับชาวบ้านเขาในทำนองนี้เหมือนกัน
- มาช่วงหลัง ๆนี้ ผมมีความรู้สึกว่า ที่ชาวบ้านเขามีปัญหาเพราะคนอื่นไปทำกับเขามากกว่า
- ผมกลับมองเห็นว่า ถ้าเราปล่อยให้ชาวบ้านเขาอยู่แบบของเขาน่าจะดีกว่า ถ้ารัฐหรือคนของรัฐ ผู้มีหน้าที่ปกครอง หรือใครก็ตาม อยากให้บ้านเมืองเปลี่ยนไปทางไหน หรือเห็นว่าควรเป็นไปอย่างไร ก็เพียงทำหน้าที่สร้างโอกาสให้กับชาวบ้านเขาก็พอ
- ผมมองว่า ถ้าสภาพแวดล้อมมันเอื้อโอกาสให้กับคนในแนวทางไหน มนุษย์โดยทั่วไปก็มักจะฉวยโอกาสเหล่านั้นมาเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่ตน ตามวิถีที่เขาถนัด
- ผมมองว่า ในบ้านเราคนที่อยู่ในโครงสร้างส่วนบนของสังคมเป็นตัวปัญหาที่สำคัญ คนเหล่านี้เอาความได้เปรียบที่ตนเองมีอยู่ ไปทำลาย หรือไปสกัดกั้นโอกาสของคนข้างล่าง สาเหตุสำคัญก็คือพวกเขามีความเห็นแก่ตัวจัดเกินไป
- ผมเข้าใจว่า สภาพการณ์แบบนี้ คือสิ่งที่หมอประเวสท่านเรียกว่า "ปัญหาเชิงโครงสร้าง"
- ดังนั้น ถ้าคนข้างบนเห็นแก่ตัวให้น้อยลงเท่าใด คนข้างล่างก็จะมีโอกาสมากขึ้นเท่านั้น
- คนข้างล่างเขาไม่รู้จักคิดที่จะไปทำลาย หรือไปสกัดกั้นโอกาสของคนอื่น โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างบน
- เมื่อเป็นเช่นนี้บ้านเมืองก็จะอยู่เย็นเป็นสุข
- ในกรณีโรงงาน หรือบริษัท ถ้านายจ้างมีใจและมีปัญญาที่จะเอื้อโอกาสให้ลูกจ้าง รับรองว่าผลิตภาพก็จะพุ่งสูงสุดที่มนุษย์พึงจะทำได้
- ถ้าเป็นอย่างนี้ ค่าจ้างขั้นต่ำ ขั้นเตี้ย อะไร ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดถึง
- คุณณัฐวรรธน์ เห็นว่าอย่างงั้นไหม๊
- ขอให้มีความสุขนะครับ
- สวัสดีครับ
paaoobtong
11/10/53
00:31