สุนัขพูดไม่ได้ เขาบอกอาการไม่สบายให้ไม่ได้ รู้แต่เขาซึม เดินวนไปมา นอนเยอะขึ้น ไม่ค่อยอยากทานข้าวต้องป้อน .... (ไม่นึกเลยว่าจะเป็นมะเร็ง )ดิฉันเพิ่งสูญเสียลูกชายที่อยู่ด้วยกันมานานตั้ง 14 ปีไปด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง โดยเป็นเหมือนก้อนเนื้อที่คอ โตขึ้นเรื่อย ๆ ต่อมาอ่อนตัวเหมือนฝีที่คอ ทุกคนดีใจนึกว่าแมลง สัตว์มีพิษกัด หรือเป็นฝีธรรมดาคุณหมอเลยผ่าฝีให้ แต่อาการเขาก็ไม่ดีขึ้นเลย ..มันไม่ใช่ฝีธรรมดาซะแล้ว ปรากฎว่า มันเป็นมะเร็ง เพราะทุกวันที่ล้างแผลมีแต่เนื้อตายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงกกหูเลย เสียใจสุด สุด ยากที่จะบรรยาย .....เขาอดทนมากเลย เรายังคิดว่าถ้าอยู่ในสภาพนั้นจะทนได้เท่าเขาใหมเนี่ย แต่บอกเขาตลอดนะว่าถ้าทนไม่ได้ก็ไปเลยไม่ต้องรอ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ถ้าไปแล้วหมอเขาก็จะโทรหา แม่จะรีบมาทันที ไม่ทอดทิ้งแน่นอน คุณหมอก็พยายามช่วย ฉีดยา เจาะเลือด จนแขนและหลังเป็นแต่รอยเข็ม เขาไม่เคยร้องเลย จน 2-3 วันสุดท้ายเขาเริ่มอึ อาเจียน ฉี่ ปนเลือดสีดำ คุณหมอสันนิษฐานว่าเจ้ามะเร็งร้ายคงทำลายระบบอวัยวะข้างใน เลือดตกในซะแล้ว ค่าไตก็สูง เกิดภาวะไตวาย จนคืนสุดท้ายที่ไปเยี่ยมเขาเริ่มลุกขึ้นยาก และเริ่มร้องเมื่ออยากจะลุกขึ้น เราจะช่วยจับตัว พยุงเขายิ่งร้องเหมือนเจ็บมาก น้ำก็ไม่ทาน เขาก็เริ่มปลงแล้ว เห็นสภาพอยากจะให้หมอฉีดยาให้เขานอนหลับอย่างสบายด้วยซ้ำไป... แต่เขาก็น่ารักมากตอนเช้ามืดของเวลา 11 วันที่อยู่ ร.พ. เขาก็จากไปอย่างสงบในท่าที่หลับสบาย 05.33 น.คุณหมอโทรบอก เราก็ยังพอมีสติขอคุณหมอเย็บรอยแผลที่คอให้เขาจะได้จากไปอย่างครบถ้วน ไม่มีรอยแผล และความเจ็บปวดไปด้วยไม่ว่าจะอยู่ไหนก็ตาม ทิ้งความเจ็บปวดและมะเร็งร้ายไว้ที่นี่ให้เปลวไฟเผาไปให้หมดในชาตินี้.... โชคดีลูกรัก แม่รักเสมอไม่ว่าจะอยู่ไหนก็ตาม และขอโทษที่ดูแลไม่ดีจนทำให้ต้องเป็นมะเร็ง ที่มารู้อีกทีเมื่อเป็นระยะสุดท้ายยากเกินแก้ไขและเยียวยา...ถ้ามีบุญวาสนาคงได้เจอกัน รักและคิดถึงเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ขอบคุณสำหรับระยะเวลา 14 ปีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา...(แม่)

*** ขอให้ดิฉัน และลูกชายเป็นคนสุดท้ายที่เจอกับโรคมะเร็งที่ชั่วร้ายนี้ด้วยเถอะ สาธุ ***