มีคำถามถามว่า

ที่เขียนมาทั้งหมดนี่ได้เรียนรู้อะไร ไม่เห็นมีการใคร่ครวญในตนเองเลย มีแต่คร่ำครวญ เห็นเป็นเช่นนี้มานานเกือบสองปีแล้วนะ

เปลี่ยนจากการเลียนแบบภายนอก ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว การใช้ชีวิต เปลี่ยนมาเป็นเลียนแบบภายในดีไหม นั่นก็คือ การภาวนา

จิตของเราน่ะ เปลี่ยนจากที่เกาะจากอาจารย์เราที่เกาะหนึบมานานถึงเจ็ดปี เปลี่ยนมาเกาะครูแทน มันถึงไม่มีอะไรดีขึ้นเลย พอไม่ได้อะไรที่เป็นดั่งใจ ก็ใช้อาจารย์หรือใช้ครูเป็นเหยื่อ รู้ไหมทำไมถึงถอยหนีออก เพราะไม่อยากให้เราเกิดการสร้างอกุศลกรรมไปมากกว่านี้

เปลี่ยนไปยึดแม่และพ่อ เป็นที่มั่นแห่งจิตเถอะน่ะ เพราะนั่นน่ะคือ พระที่แท้ของเรา

แล้วกลับมาสู่ความเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่เอาเสื้อผ้าเก่าไปบริจาคแล้วไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่มาสวมใส่เลียนแบบต้นแบบใหม่

...