+ พี่คิมค่ะ  ยายคิม

+ อ๋อยรู้ว่า...พี่คิมทำเต็มที่และทำได้ดีที่สุดด้วยค่ะ...แบบว่าพอเราจินตนาการแล้ว...ทำให้เห็นในความเป็นไปนะค่ะว่า...วุ้ยยยยยย...ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ...แต่พี่คิมไม่เคยปริปากบ่นว่ากระไร....

+ อ๋อยเลยบันทึกเพื่อเป็นกำลังใจให้พี่คิม...และที่สำคัญ  เพื่อเป็นแนวทางให้กับตัวเองในลำดับต่อไปค่ะ...ว่า"จิตอาสา"...มันต้องเป็นแบบนี้....

+ นึกย้อนไปสมัยเรียนราม...ตอนไปหาเงินออกค่ายอาสาฯในแต่ละปี...เพราะกองกิจฯจัดสรรงบประมาณให้ไม่พอกับโครงการ....เราคนค่ายฯต้องหามาเพิ่มเอาเอง...

+ ต้องไปยืนร้องเพลง  เล่นกีต้าร์ อธิบายกับผู้คนที่สัญจรไปมา...ตั้งแต่ตี  5 หัวรุ่ง  จนถึง  3-4 ทุ่ม...โอ้...สุด ๆ ค่ะ  เพราะต้องทำแบบนี้เป็นอาทิตย์หรือมากกว่านั้น...เปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ๆค่ะ...ครั้งหนึ่งเจอครูที่สอนมัธยมปลาย...ท่านจำได้ท่านถามว่า " อ้าว...เธอมาทำอะไร...ดูสิทำไปได้...ไร้สาระจัง"....แป่ววววววววว

+ อ๋อยและพ่อสัมจึงรู้ว่า..."งานจิตอาสา" เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่ใครคิดจะทำได้นะค่ะ