ผมเป็นศิษย์ชีววิทยา รุ่นที่ 20 ตลอดระยะเวลาที่ผมมาเรียนที่โคราช (ปี 2543-2547) ผมรักครูคนนี้มากที่สุด ครูคนนี้ทำให้ผมมีวันนี้ วันที่ผมได้เป็นครูเหมือนอาจารย์ ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะผู้ให้เช่นอาจารย์แล้ว ผมจำได้ว่า มีวันหนึ่งอาจารย์เรียกผมมาถามว่า "เธอมีเงินทานข้าวไหม" " ต่อไปเธออย่าเดินมานะ มันไกล" แล้วอาจารย์ก็มอบเงินให้ผม อาจารย์ไม่รู้หรอก ในตอนนั้น ผมเดินหนีจากอาจารย์ไป แอบไปร้องไห้หลังตึก 11 การร้องไห้ของผม ไม่ใช่หมายถึงการยอมแพ้ แต่เป็นกำลังใจที่ครั้งหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นห่วงผม เมื่อวันที่ 18 เดือนกันยายน 2553 ผมได้รับเกียรติจากภาควิชานำเสนอผลงานทางวิชาการ มันเป็นของขวัญที่ศิษย์คนนี้ มุ่งที่จะมอบให้อาจารย์ และผมก็ดีใจที่ครั้งหนึ่ง ผมได้ขานชื่ออาจารย์ พร้อมอุทิศผลงานทางวิชาการแก่ท่าน การไปโคราชครั้งใด นั้นหมายถึงการไปหาอาจารย์ ต่อไปผมคงไม่ได้เห็นอาจารย์เดินบนตึก 11 อีกแล้ว เมื่อหน้าที่ทางราชการของอาจารย์สิ้นสุดลง ผมเองก็พยายามที่จะให้อาจารย์อยู่ต่อ แต่มันเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไป ดีใจที่อาจารย์ได้ทำหน้าที่ ส่งลูกศิษย์ทุกคนขึ้นฝั่ง เพื่อสานต่อหน้าที่ของครู อยากบอกเหลือเกินว่า ขอบพระคุณที่อาจารย์ได้ให้โอกาสเด็กคนนี้

รักแม่มากครับ