ที่เขียนนี่ เป็นเรื่องเศร้าของคนในสังคมเดี๋ยวนี้ครับ

ระยะหลังนี้ (คงนับถอยหลังไปประมาณกว่า ๑๐ ปี)

เราถูกพร่ำสอนเรื่องสิทธิกันมาก

ทุกคนมีสิทธิ

ทุกคนขีดเส้นวงของตัวเอง

ทุกคนรักษาสิทธิ

ทุกคนป้องกันไม่ให้คนอื่นล่วงเกินเข้ามาในเส้นวงที่ตัวเองขีดไว้

เดิมคนเอเชีย

เราเปิดใจกว้าง

คอยมองรอบตัวว่าใครต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า

คอยมองตัวเองว่าได้ทำหน้าที่ของตนบกพร่องหรือเปล่า

เราถูกพร่ำสอนเรื่องหน้าที่

หน้าที่ ที่มนุษย์พึงมีต่อกัน

หน้าที่ ที่มนุษย์ควรมีต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม

ตอนนี้เราเลือกสอนเรื่องสิทธิ

เราเลือกไม่สอนเรื่องหน้าที่

เราเลือกที่จะช่วยตัวเอง (อย่างโดดเดี่ยว)

เราไม่ต้องการการช่วยกันโอบอุ้มกัน

ที่จริง คนที่คิดได้อย่างถูกต้องมีมาก

เราน่าจะช่วยกันเปลี่ยนวิธีคิด นะครับ