ผมเป็นครูวิทย์ แต่ชอบคำประพันธ์ของภาษามากเพราะสละสลวย

แต่ติดใจอยู่คำหนึ่ง ที่ยังแคลงใจไม่หายสักที่ คือคำว่า "ใช่" เมื่อนำมาใช้ในคำประพันธ์ต่างๆ ทำไมจึงกลับแปลว่า "ไม่ใช่"

เช่น คนจะงาม งามน้ำใจ ใช่ใบหน้า แปลว่าคนจะงาม งามที่น้ำใจไม่งามที่ใบหน้า(เท่านั้น)

ถ้าว่า "คนจะงาม งามน้ำใจ ไม่ใช่ใบหน้า" ความไพเราะของคำประพันธ์นี้จะหมดไปเลย

อีหลายวรรค ที่เห็นนะครับ

*แผ่นดินนี้ใช่ จะไร้เท่าใบพุดทรา

*คนจะแก่ แก่ความรู้ ใช่อยู่นาน

อยากฟังเหตุผลคำอธิยายนะครับ มันมีที่ไปที่มาอย่างไร