ฉัน

เริ่มหยุดคิดและพิจารณาชีวิตของฉันอย่างจริงจัง

และเริ่มพบว่าชีวิตจิตใจของฉันขึ้นอยู่กับคนอื่นมากเหลือเกิน

ฉันคอยแต่จะทำตัวให้เป็นที่รักของคนอื่นอยู่ร่ำไป

ทั้ง ๆ ที่ ความจริงแล้วฉันเองก็ไม่มีอำนาจอะไร ที่จะไป

ควบคุมความรู้สึกของคนอื่นให้ชอบหรือไม่ชอบ ฉันได้

ขอบคุณท่านอาจารย์เกียรติวรรณ์ อมาตยกุล ที่ได้ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นตัวหนังสือได้ดีเยี่ยม และคิดว่าความรู้สึกเหล่านี้ จะอยู่กับบางคนแต่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้โดนใจขนาดนี้คะ

และขอขอบคุณท่าน อาจารย์ WASAWAT DEEMARN ที่นำสิ่งดีดี มาให้กันอ่านคะ พี่สุก็มีความรู้สึก เหมือนๆๆกัน คะ ทำอะไรก็อยากให้คนยอมรับ เลยทำอะไรก็มุ่งมั่นแล้วก็พยายามทำให้ดี ในที่สุดก็เสมอตัว และเหนื่อยเปล่า เพราะ เราก็ไม่มีอำนาจอะไรไปรั้งคนให้มายอมรับได้ ฉะนั้นทำอะไร ตนเท่านั้นที่จะรู้ตนคะ ว่าสิ่งไหนควรเหนื่อย หรือไม่ยอมเหนื่อยเปล่าคะ  แต่ก่อนยอมเหนื่อย เพราะไฟแรง ทุกวันนี้ไฟมอดแล้วคะ จึงอยู่ที่คุ้มหรือไม่คุ้มคะ ขอบคุณคะ พามิตรมาเยี่ยมคะ