เคยสมัครบล๊อกนี้ไว้นานแล้ว จนลืมเพราะหน้าที่ทำหลายอย่าง มั่วไปหมด ลืมแม้กระทั่งบล๊อกของตัวเอง จะเข้าไปก็ลืม PWD แต่เอาเถอะ อ่านบันทึกคนเดินทางแทนจะดีกว่า ตนเองหลังจากลาออกก่อนเกษียณเพราะสุขภาพใจไม่ดี ....เมื่อ 11 ปีก่อนนั้น ก่อนลาออกร่างกายเหมือนถุกพันธนาการ รัดรึงไปทุกส่วน และประสาท วันที่หยุดงานไม่ไปทำงานเหมือนเคย...แปลกที่กลับไม่รู้สึกถึงกิจวัตรที่เคยทำ หันหน้าเข้าบ้าน จับไม้กวาดปัดกวาดเช็ดถูไปตามเรื่อง 1 อาทิคย์ ปรากฏว่า อาการเครียดทางกาย ทางใจที่หมักหมมมานับ เกือบ 40 ปี ปลาสนาการไปสิ้น หลังจากนั้นก็เริ่มภาระใหม่ในฐานะ พ่อค้าของชำร่วย ....มีกล้องอยู่เป็นกล้องจีนแดง ยกให้ลูกไป ตัวเองเข้าตลาดหนองคาย ซื้อกล้องโซเวียตมาใช้และซื้อของเก่าจากฝั่งลาว และเวียดนามมาเสริมที่ร้าน เพราะเห็นเป็นของแปลก ตอนนั้นกล้องดิจิตอลยังไม่แพร่หลาย จึงใช้้ฟิล์มถ่ายไปเรื่อย ๆ แล้วก็ลืมอัด....วันนี้กล่องที่ใส่ฟิล์มถูกปลวกกัดเสียหาย เพราะไปเช่าอาคารพาณิชย์ขายของ จนไม่ได้กลับมาดูแลที่บ้าน.............มาอีกทีปลวกบริหารเองเฉยเลย ฯ พักเรื่องกล้องและธุรกิจค้าของเก่าไว้ก่อน (ของเก่าทุกวันนี้ได้ถวายวัดที่จัดทำพิพิธภัณฑ์ในวัดนั้นไปเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น เอาไว้ดูต่างหน้าเป็นพยานความล้มเหลวในอาชีพใหม่...)

ครับ ที่ร่ายยาวมานี่เพราะวันนี้ เห็นน้อง ๆพากันเกษียณตามมาเป็นแถว วันนี้เป็นวันสุดท้ายในการงาน ข้าราชการ รัฐวิสาหกิจ ของน้องหลายคน.....ใครที่อ่านพบข้อความนี้และกำลังทบทวนตัวเอง หลังจากงานประจำได้ยุติเมื่อสี่โมงครึ่งเย็นวันนี้แล้ว ขอให้รับทราบว่า ผมจะคอยให้กำลังใจ พยายามกลับสู่วิถีชีวิตที่แท้จริงอีกครั้ง ไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง ไม่มีการพินอบพิเทาใคร หรือให้ใครมากราบไหว้นับถือเพียงเพื่อหวังประโยชน์จากเราตามตำแหน่งหน้าที่การงาน และอำนาจที่เคยมี..........วันนี้ คุณมีอำนาจในตัวอย่างแท้จริง ที่จะบันดาลให้ตนเอง และครอบครัว มีชีวิตอย่างมั่นคงในเส้นทางสายเกษียณ...จงไม่โกหกตนเองว่า เรายังมีอำนาจ บารมีอยู่ เพราะที่ผ่านมา ล้วนหัวโขน และหน้ากากทั้งนั้น......

หลายคนคิดไม่ออกว่าจะทำอะไร หลายคนเก็งกำไร เอาเงินไปออกดอก หลายคนไปหาทำไร่ทำนา บางคนที่เคยทำมาล่วงหน้าก็ปกติ ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร หลายคนที่พยายามเอาอย่าง เข้าไร่ เข้านา หาซื้อที่ดิน หวังจะขุดบ่อเลี้ยงปูปลา ...ก็ขอให้ศึกษาจากผู้ที่มีอาชีพอย่างนี้อยู่ ....มิฉะนั้น ท่านจะไม่พบหนทางสำเร็จ หรือไม่ก้อถูกหลอกลวงไปโน่น....

หลายคนยังไม่คิดอะไร เอาแต่เดินสายทักทายเพื่อน ญาติมิตร ห้อมล้อมหนาแน่น เงินทองก็ค่อย ๆร่อยหรอ เพราะมีแต่จ่าย ไม่มีเติมเงิน...

หลายคนจะอดทนใช้เงินดอกเบี้ยสหกรณ์แทนเงินที่ได้ก้อนใหญ่ หลายคนคิดเพียงอยู่ไปวัน ๆ ใช้เงินบำนาญที่มีไปกับชีวิตที่เหลือ เป็นสิ่งดีทั้งนั้น เว้นแต่ว่า จากวันนี้ไป ท่านคงต้องใคร่ครวญการ"ให้" อย่างมาก ประสบการณ์ที่ผมประสบมาค่อนข้างไม่น่าเชื่อที่จะเป็นอย่างที่เขาว่า... พยายามทุกอย่างเพื่อดำรงสถานะความมั่นคงทางบ้าน ด้วยการค้าขายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แต่ในที่สุดก็พบ"กรรมเก่า" มาทักทาย จนวันนี้ซึ้งแก่ใจอย่างที่สุด ชีวิตที่เหลืออยู่จึงเน้นไปที่การ"ให้" ทุกอย่างที่ตนเองสามารถกระทำต่อบุคคลอื่น บางครั้งเป็นตัวเงินเล็ก ๆน้อย จากรายได้พิเศษหลังเกษียณ บางครั้งเป็นความรู้ความเข้าใจที่สามารถถ่ายทอดให้คนอื่น บางครั้งเพียงช่วยเหลือหยิบจับประคับประคองด้วยกายแทนตัวเงินหรือสิ่งของ.....จะเอาอะไรกันหนักหนา กับชีวิตที่เหลือ หลายคนไม่หยุดยั้งความต้องการทางกายและใจในกิจที่ไม่น่ากระทำ ทั้งยังหลอกตนเองว่ายังมีความสำคัญอยู่....ทั้งที่ความสำคัญได้ถ่ายโอนจากคนสู่เงินตราของตนไปแล้ว.....

วันนี้ ขอรบกวนบล๊อกนี้เพียงนี้ก่อน พยายามจะกลับไปหาบล๊อกของตนให้ได้ เพื่อเขียนความหลัง นั่งคนเดียว....ถึงทุกท่านที่เข้ามาพานพบ.....ขอให้ผู้อ่านทุกท่านอายุมั่นขวัญยืน ปลอดโรค ปลอดภัย และขอให้ "รู้เท่าทันสื่อ" ที่กำลังเริ่มสร้างอิทธิพล ครอบงำสังคมอีกวาระแล้ว....สบายดี