ขอบพระคุณมากค่ะอาจารย์จันทรรัตน์

ความรู้นี้มีค่าต่อการดำเนินชีวิตมากค่ะ  โดยเฉพาะในครอบครัวที่มีคุณแม่อยู่ช่วงวัยนี้  ดิฉันเคยเจอประสบการณ์นี้เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว  ต้องทำความเข้าใจกันนาน  พอเข้าช่วงคุณพ่อบ้าง ก็ดีขึ้น เพราะเข้าใจอาการธรรมชาติแบบนี้แล้ว

ดิฉันนึกถึงนักศึกษาทุกคน  บางคนเขามีความทุกข์ในครอบครัวอันละเอียดอ่อนซับซ้อน    แต่เขาไม่ได้สื่อสาร  เรา(คือดิฉัน)สอนอยู่หน้าชั้น  เราก็ไม่ได้เชื่อมต่อกับความเป็นมนุษย์ในตัวเขา  เรายืนสอนแต่วิชาของเรา  จนหมดคาบหมดเทอม  แล้วก็จากกันไป  ดิฉันเสียดายเหลือเกินที่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน.....    

ดิฉันอยากให้ตัวเองคงสติไว้ได้แม้จะมีช่วงที่ภาวะร่างกายไม่สมดุล  แล้วก็อยากมีปัญญา ที่จะเข้าใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกันมากกว่านี้

ดิฉันอยากเป็น(จำเป็นต้องเพียรพยายามเป็น)ครูที่มีวุฒิภาวะ   เนื่องจากดิฉันตั้งใจที่จะสอนและฝึกเด็กๆเรื่องนี้  ยากแสนยากเพียงใดก็ต้องเพียรฝึกนิสัยตนเองไปทุกวัน

  อยากร่วมสนทนากับอาจารย์ยาวๆค่ะ  อาจารย์เล่าให้ฟังโดยละเอียดอย่างนี้  ทำให้ดิฉันนึกอะไรออกขึ้นมาอีกเยอะแยะเลย  แต่ต้องเรียบเรียงให้เป็นลำดับสักนิด     ขอบพระคุณอาจารย์มากๆอีกครั้งนะคะ :)