สวัสดีค่ะ 
คุณน้อมนับ
- วันนี้ครูแป๋มสภาพกายใจยังไม่เต็มร้อย
- ป่วยอยู่แบบนี้หมอให้พักให้เต็มที่ในวันหยุด
- แต่ก็ฝืนไปจนได้ยิ้มน้อยพูดน้อยทานอะไรไม่ลงเลย
- หายใจไม่ทั่วท้องดีที่ได้ยาดมจากเด็กๆมาให้ดม
- รู้สึกเกรงใจผอ.และผู้หลักผู้ใหญ่ทุกท่านที่ไม่อาจพูดคุยได้มาก
- เพราะรู้สึกเหนื่อยได้แต่พยายามสูดลมหายใจลึกๆ
- พวกเราจึงได้เห็นครูแป๋มเดินไปได้หน่อยก็ต้องนั่งพักก่อน
- ไปหาหมอแน่นอนหมอดุมาเป็นชุดเลย..ก็ปล่อยให้ดุเพราะครูแป๋มดื้อเอง
- แต่ถ้าไม่ไปก็สงสารเด็กๆในเมื่อยังพอลุกไปได้ก็ขอไปก่อนแล้วยอมให้หมอดุทีหลัง
- ผอ.อาจไม่เข้าใจสภาพที่แท้จริงของครูแป๋มและไม่อยากให้ท่านทราบด้วย
- จึงทำให้พวกเราเห็นผอ.มีดุครูแป๋มนิดนึงว่าให้มานี่..ใช้ผอ.เหรอเดี๋ยวหักคะแนนเหมือนนักเรียนเลย
- ตอนนั้นแทบลุกไม่ไหวเพราะกำลังหน้ามืดพอดีได้ไปนั่งอยู่ด้านหน้ากับผู้ใหญ่สักพักก็รู้สึกดีขึ้น
- แย่จัง..ครูแป๋มไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอเลย ไม่รู้จะทำได้นานเท่าไหร่
- ขอบใจนะนับที่ช่วยเหลือครูแป๋มมาตลอด..ขอบใจจริงๆค่ะ.
น่ารักมากเลยที่ช่วยกันล้างจาน.. เยี่ยมมากค่ะ.