ความเห็น


สวัสดีครับ คุณครูหยุย ...

........

กระผมสนใจอย่างมากในประเด็นนี้ (มิใช่ข่าวเรื่องดารา) แต่สนใจในการแสดงทีวี ละคร ตลอดจนภาพยนตร์ กระผมประสงค์ที่จะถามว่า

....

หนึ่ง คุณทำไมถึงต้องแสดงความอิจฉาริษยาให้ลูกกระผมดู

สอง ทำไมคุณถึงได้แสดงการฆ่ากันให้ลูกผมดู

สาม ทำไมคุณถึงต้องแสดงความโหดร้าย แสดงการแย่งชิงให้ลูกผมดู

สี่ ทำไมถึงต้องแสดงการแต่งตัวนุ่งกางเกงขาสั้น ใส่เสื้อไม่มิดชิด เสมือนดั่งได้ดูภาพยนตร์เกรดต่ำอย่างสิ้นเชิง ทำไมคุณถึงยัดเยียดสิ่งเหล่านี้ให้ลูกผมดู

....

ถามว่า ทำไมลูกคุณถึงดูละ เพราะลูกของผมคือเด็กทั่วประเทศ เด็กทุกคนคือลูกของเรา เราผู้เป็นพ่อแม่ ควรไหมที่จะมีความรับผิดชอบต่อสิ่งเหล่านี้ นี้คือสำนึกจิตอย่างยิ่ง เป็นความรับผิดชอบของเราทุกคน

...

ถามว่า คุณก็สอนเขาสิว่า อย่างนั้นไม่ควรทำ อย่างนี้ไม่ควรทำตาม แต่คุณไม่เคยพูดถึงภาพ ที่ติดตรึงในจิตสำนึกของเด็กเล็ก ๆ เลย ภาพที่เป็นภาพความทรงจำ ภาพที่เป็นภาพความประทับใจ ภาพที่เป็นต้นแบบ

...

ซึ่งมีมากมายมหาศาลกับภาพที่ได้รับการปลูกฝังลงในสมองของเด็ก และภาพนั้นยากแก่การแก้ไข ภาพที่เป็นต้นแบบของเด็กเล็กคือภาพการแย่งชาย ภาพที่เป็นต้นแบบคือภาพของการแก่งแย่ง ภาพที่เป็นต้นแบบเป็นภาพของการทำร้าย สงคราม ฆ่าฟัน ภาพแห่งความโหดร้าย อิจฉาริษยา

.....

วันนี้ อ่านบทความเสร็จ ขอเรียนเชิญท่านเข้าไปนั่งชมภาพเหล่านี้ เพราะภาพเหล่านี้ เดินทางมาเคาะประตูให้ท่านเสพถึงบ้านของท่าน

......

กระผมปรสงค์สอบถามว่า ทำไม เราไร้ซึ่งความรับผิดชอบกันหมดแล้วละหรือ ทั่วทั้งโลก นี้ควรจะเป็นความรับผิดชอบของเราหรือไม่ ที่จะร่วมกันสรรสร้างโลกใหม่ โลกที่ไม่มีภาพต้นแบบทั้งหมดนี้เกิดขึ้น และถูกปลูกฝันลงในจิตสำนึกของลูกเรา

....

ผมมีลูก ท่านก็มีลูก ใช่ไหมครับ

...

ขอขอบพระคุณครับ ที่ได้ใช้โอกาสนี้นำเสนอความคิด อย่างน้อยกระผมก็ต้องรับผิดชอบต่อลูกของเรา ที่เดินทางตามเรามาอย่างไม่รู้ตน เพราะเราได้สร้างแบบแผนทั้งหมดให้เขาเอง...

..

ด้วยความเคารพครับคุณครู

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี