โธ่! น่าเสียดายจริงๆ  สงสัยดิฉันปิดมือถือตอนประชุม พอเลิกประชุมก็ลืมเปิดไว้  น่าเสียดาย  น่าเสียดาย  แต่คิดอีกทีก็โชคดีที่ไม่ได้ไปด้วย  เพราะวันนั้นทั้งวัน ท่านอาจารย์เทียมจันทร์ คู่หู คู่นอนของดิฉัน  ไม่สบายทั้งวัน  เนื่องจากโรคไมเกรน  ปวดศีรษะตั้งแต่เช้า  บอกให้นอน ไม่ต้องเป็นห่วง  ท่านก็ยังสู่อุตสาห์ฝืนลงจากที่นอนช่วงใกล้ตอนที่ดิฉันนำเสนอ  เพื่อมาเป็นกำลังใจ  และแล้วก็ทนไม่ไหว  ต้องกลับไปนอนต่อ  ช่วงเย็นหลังประชุมแล้ว  ดิฉันอยู่เป็นเพื่อนได้พักใหญ่ในห้องพัก  ก็มีข่าวร้ายโทรเข้ามาที่มือถือของอาจารย์อีก  บอกว่าบ้านที่พิษณุโลกโดนขโมยงัด  รื้อข้าวของกระจุยกระจายหมดเลย  ดังนั้น  ระหว่างที่ท่านอาจารย์ทั้ง 3 ท่าน กำลังชื่นชมธรรมชาติยามเย็นที่ มอ. อยู่นั้น  อาจารย์เทียมจันทร์และดิฉันก็มัวรีบจัดแจงเรื่องตั๋วเครื่องบิน  เพื่อหาทางให้อาจารย์เทียมจันทร์ได้กลับบ้านโดยเร็วที่สุด ซึ่งในที่สุด ก็ได้เที่ยวบินตามหลังอาจารย์สมลักษณ์ไปเพียงชั่วโมงเดียว  นี่แหละค่ะ  เรื่องของเรื่อง มันเป็นอย่างนี้

ดิฉันจะรอ ทั้งท่านอาจารย์จันทวรรณและอาจารย์ธวัชชัย ที่ มน.  อีกไม่นานคงได้พบกันนะค่ะ  คราวนี้ไม่ยอมพลาดแน่ๆ