ขอขอบคุณ ดร.ยุพเยาว์  ดรุณ  มากครับที่ได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน   ก่อนอื่นต้องบอกว่าผมไม่ได้ประนามใครนะครับ  หากจะประนามก็ประนามตัวเองเสียมากกว่า  เหมือนเตือนสติใครบางคนให้รู้ตัวเกี่ยวกับการคิดในเรื่องของการทำวิจัยเท่านั้นเลยไม่ได้คิดไปถึงรายละเอียดมากนักอาจผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ   ผมอ่านความคิดเห็นของ ดร.ยุพเยาว์  ดรุณ  แล้วทำให้ผมนึกถึงการศึกษาของไทยมากมันสะท้อนให้เห็นภาพของเด็กไทยทั้งในอดีตและปัจจุบันได้ค่อนข้างดี  ความสัมพันธ์ของม้า กับเจ้าของเหมือนกับครูกับลูกศิษย์  เด็กไทยในวันนี้กำลังพยายามจะเป็นม้าแข่งในสนามที่เต็มไปด้วยความกดดัน  ที่มีแต่การแก่งแย่งแข่งขันกัน  การศึกษาในเมืองใหญ่กลายเป็นธุรกิจการศึกษา  แม้แต่มหาวิทยาลัยเองก็ยังก้าวขาข้างหนึ่งไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจการศึกษาแล้ว  หลายคนมักจะบอกว่าปัญหามักจะเกิดที่ต้นเหตุ  แต่ปัจจุบันปัญหานั้นเกิดทั้งต้นเหตุกระนั้นก็ยังหาที่สิ้นสุดของปัญหาไม่ได้เลย