เห็นด้วยจริง ๆ ค่ะว่า การแก้ปัญหาเด็กต้องแก้ที่ "จิตใจ"

บังเอิญไม่นานมานี้ ใบไม้ฯ เพิ่งมีโอกาสได้จัดค่ายให้เยาวชนจากสถานพินิจของจังหวัดหนึ่ง (เป็นกลุ่มเด็กชนบท ส่วนใหญ่ฐานะยากจนค่ะ พฤติกรรมจะมีความแตกต่างจากเด็กเมืองอยู่บ้าง)

ค้นพบเลยค่ะว่า สำหรับเยาวชนที่พลาดพลั้ง สิ่งที่เขาต้องการมาก คือ "การให้โอกาส"และ "ความเข้าใจ" จากคนใกล้ชิด

การถูก "ตีตรา" ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่มีที่ยืนในสังคม จึงง่ายที่จะกลับไปเสพยา และตอนนี้ยาหาง่ายเหมือนร้านขายก๋วยเตี๋ยว (อันนี้มาจากคำพูดเปรียบเทียบของเด็ก)

ภายใต้ท่าทีที่เหมือนจะแข็งกร้าว จิตใจพวกเขาอ่อนไหวมาก ๆ ค่ะ หลายคนทำงานศิลปะได้ดีมากอย่างเหลือเชื่อ และด้วยความอ่อนไหวนี้เองจึงง่ายที่จะเสพยาด้วยเช่นกัน

ที่สำคัญ.. พวกเขาไม่มีเป้าหมายชีวิต ไม่รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า จึงใช้ชีวิตไปวัน ๆ

การทำงานเชิง "ป้องกัน" น่าจะง่ายและถูกกว่า การทำงานเชิง "แก้ไข" มากค่ะ

ต้องสร้างให้เด็กรู้สึกถึงความมีคุณค่าในตัวเอง..

ประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจคือ เด็กที่เรียนไม่เก่งมักไม่มีที่ยืนในสังคม ไม่เป็นที่ยอมรับจากครู หากครูมองความสามารถของเด็กให้หลากหลายนอกเหนือไปจากเรื่องการเรียนดี อาจทำให้เด็กค้นพบตัวเอง และใช้พลังในตัวเองในเชิงสร้างสรรค์ได้ค่ะ ...^__^...