อาจารย์บางทรายครับ

เราเริ่มคุ้นเคยกันอย่างรวดเร็ว น่ามหัศจรรย์ของการสนทนาแลกเปลี่ยนนะครับ

รู้สึกเป็นเกียรติอย่างย่งที่อาจารย์กรุณามา share  เรื่องนี้ครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยากก็ยาก ง่ายก็ง่าย ผมคิดว่าวิธีหนึ่งที่พอจะทำได้คือการมี สุนทรียสนทนา ระหว่างญาติพี่น้องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกันครับ

เปิดอกคุยกัน ใครคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร การสนทนานี้ไม่จำเป็นต้องได้ข้อสรุป หรือ vote อะไรเลยนะครับ แต่ผมคิดว่า น่าจะมีการสนทนานี้ ขึ้นมา จะช่วยคนที่เหลืออยู่ได้มากครับ และเราจะได้รับฟังความคิดความเห็นที่อาจจะเก็บไว้ในใจด้วย อาจารย์เชื่อใน voice dialogue ผมคิดว่าอาจารย์อาจจะเชื่อในการสื่อสารอย่างกรุณา ว่าในที่สุดแล้ว พุทธะปัญญา จะบังเกิดขึ้นเมื่อคนเราได้สื่อสารพูดคุยกันดดยมีความปราถนาดี ความรักเป็นที่ตั้ง ในที่นี้ก็คือเอาคุรภาพชีวิตของคุณแม่เป็นสรณะนั้นเอง

ในกรณีที่ไม่มีการทรมานอะไรเลย คงจะไม่มีข้อบ่งชี้ที่จะทำ euthanasia การเสียตามธรรมชาติน่าจะดูดีที่สุดในความเห็นของผมเอง ธรรมชาติเหมือนกับ destiny ที่ได้กำหนดมานั่นเองว่าจะให้อยู่ถึงไหนแค่ไหน

จะมีก้กรณีที่จะต้องตัดสินใจเพิ่มเติม เช่น การต้องใช้ท่อช่วยหายใจ การนวดปั๊มหัวใจ หลายๆอย่าง ประสบการณ์ตรงตอนที่คุรแม่เคยเข้า ICU อาจจะเป็นประเด็น เป็นข้อมูลในการสนทนา และถ้ามีคุรหมอผู้ดูแลเป้นคนให้ข้อมูลทางการแพทย์ ก็จะยิ่งมองเห็นภาพที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

ส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าความสวยงามที่เกิดขึ้นกับคนไข้ที่เคยดูแลมา ไม่ได้ขึ้นกับ รูปแบบ เท่านั้น แต่ขึ้นกับการที่มีการสื่อสาร พูดคุย และทุกคนได้แสดงออกซึ่งความรัก ความห่วงใย ความกตัญญู การได้สื่อสาร ได้พูดจาสิ่งที่อยากจะพูด อยากจะให้ทราบ การขจัดข้อเป้นห่วง หรือ unfinished business ต่างๆให้ทราบ บางคนก้ต้องการการให้กำลังใจว่าจะไม่อยู่โดดเดี่ยวจนวาระสุดท้ายก็ทำให้เกิดความสงบลง รวมทั้งการใช้เครื่องมือ หรือ สัญญลักษณ์อะไรก็ตามที่เป็น เครื่องยึดเหนี่ยว ของตัวคนไข้เองด้วยครับ

ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ผมรู้สึกเป็นเกียรติและยินดีอย่างยิ่งที่จะรับใช้เท่าที่มีสติปัญญาและกำลัง ขอส่งจิตภาวนาเป็นกำลังใจให้อาจารย์บางทรายแลครอบครัวด้วยครับ