อยากจะเขียนและบันทึกเช่นกัน...ครับ

ผมนำให้...ท่านชายขอบ  งง...ไปหรือเปล่า  เพียงแต่  ผมอยากจะบอกว่า....พันธการของชีวิตผมนั้น  ยากที่จะแปลกแยก  ความคิด  ออกมาได้   เป็นกฎเกณฑ์  ที่ผมตั้งขึ้นมาเองหรือเปล่า  หรือว่า  ชีวิตและ...ชะตากรรม...ตั้งให้ผม...

กล่าวถึง...ชีวิตนักวิจัย  จะเรียกว่าผม เป็นนักวิจัย  ได้หรือเปล่า  ผมขอปวารณา ตัวเอง ให้เป็นเช่นนั้นก่อนนะครับ...

ผมอยู่ในโลกของ วิศวกรรมการสื่อสาร ทำหน้าที่วิศวกร ในบริษัทที่แปรรูปจากรัฐวิสาหกิจหนึ่ง  จบ วศบ. วศม. จากสถาบันระดับประเทศด้วยความอนุเคราะห์ขององค์กร  ด้วยความสำนึกในความรู้สึก ของ ปู่ ย่า ที่อยากให้หลานได้เรียนสูง ๆ ด้วยคิดว่าการได้เรียนสูง นั้น จะทำให้ชีวิตไม่ลำบาก ผมเตรียมงานวิจัยอยู่กับ อ.ที่ปรึกษา หนึ่งปีแล้ว เพื่อสมัครเป็นนักศึกษาปริญญาเอก ของสถาบันเดิม 

 เส้นทางหนึ่ง...มุ่งไปสู่ความหวังและตั้งใจ 

เส้นทางหนึ่งเป็น...ภาระรับผิดชอบ ต่อหน้าที่ แห่งการเลี้ยงชีพที่ไม่ได้หมายความเฉพาะชีพตนเองเท่านั้น  หากยังมี  พ่อผู้ซึ่งไม่เคยให้ลูกชายและลูกสาวได้รู้สึกถึงคำว่า พ่อ ...เลยและต่อเมื่อยามวัยชรา  ย่างกราย  นั้นเล่า  ก็มิอาจแปรเปลี่ยนในหน้าที่ของลูก   น้องสาว ณ วันหนึ่งเล่า  เสียสละให้พี่ชายได้เรียนต่อ จบตัวเองลงแค่ประถมศึกษา  ด้วยทดท้อต่อชะตากรรม

เส้นทางหนึ่ง...พันธนาการ ของความอบอุ่นแห่งชีวิต  เล่า    ต้นอ้อ... นั้นอยากอ่านหนังสือ กับ พ่อ ก่อนนอน                ต้นธาร...  งอแง  เสมอ ยามค่อนคืน

เป็นครั้งคราว เท่านั้น  ที่ผมสามารถ มาเยี่ยมตรงนี้ได้ 

ได้รู้จัก gotoknow กับ ท่านสมควน  ซึ่งเป็นรุ่นน้อง

เส้นทางที่มุ่งไปสู่ความหวังและตั้งใจ ของผมนั้น  จำเป็นต้องหาหลืบเร้นของเวลา ที่มีได้  เท่านั้น