*** บันทึกนี้ อ.ธนิตย์..ทำให้คิดถึงกิจกรรมลูกเสือ ตอนที่สอนอยู่ตากพิทยาคม เด็กๆสนุกสนานกับการได้ลูบคลำสิ่งของแล้วทาย กิจกรรมแบบนี้เป็นความรู้ที่ฝังลึก ถาวร คนสอนก็สนุกไปด้วย ทักษะชีวิตของเด็กคงมาจากสภาพแวดล้อมส่วนหนึ่ง เด็กจึงรู้จักต้นไม้มากเกินกว่าที่ครูคาดคิด

*** ตอนนี้พี่กำลังเรียนรู้วิธีบริบาลเป็ดน้อยกับลูกศิษย์ ม.3.7 คนหนึ่ง ซึ่งขาดเรียนทุกเดือนเพื่อภาระ"บริบาลเป็ดน้อย"ที่เขาได้รับมอบหมายจากครอบครัว จริงๆแล้วเราได้เรียนรู้เรื่องใหม่จากเด็กๆทุกปี    ปีที่แล้วก็มีเด็กที่เป้นผู้บริบาลไก่ชนและเป็นเจ้าของซุ้มไก่ชน แม้จะมีอายุเพียง 15 ปี

*** สงสัยต้องรีบง่วงแล้ว...มีเสียงเตือนให้นอน 

       *** รูปนี้ฝากให้น้องติ๋ม