ได้อ่านเรื่องราวใน Reader Digest ฉบับนึง เป็นเรื่องของคนที่มีแรงบันดาลใจ อยากเป็นแพทย์ แม่เธอก็ได้ให้ concept แก่เธอไว้สั้นๆว่า "เป็นหมอ หน้าที่ก็คือรักษาชีวิตคนไว้ก่อน"

Concept นี้ก็ยังใช้กันอยู่กว้างขวางทั่วไป "ชีวิต" เป็นอะไรที่มีค่า ไม่มีชีวิตเราก็จะไม่ "รับรู้" อะไรได้เลย (จริงหรือ?)

ตอนเราเรียนแพทย์ เราเรียนทุกอย่างที่จะเอาชนะโรคภัยไข้เจ็บ เรายอมแม้กระทั่งเจ็บตัว หรือทุกข์กว่าปกติ ชั่วขณะ เพื่อตรวจวินิจฉัย หลายๆอย่างเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าภิรมย์เลยก็ยอม เพื่อหาย เพื่อไม่ตาย การมีชีวิตหมายถึงมี "โอกาส" ที่จะทำโน่น ทำนี่ และมีคุณค่า มีความสุข ดังนั้นตอนเป็นนักเรียนแพทย์ เราจะแทบไม่ได้เห็นมุมที่ว่า ชีวิตไม่มีค่าควรอยู่ต่อ เลย แม้แต่มดปลวกก็ยังรักชีวิต หนีภัยเมื่อคุกคาม เป็นพลังดึกดำบรรพ์ที่คงไว้ซึ่งการสืบเนื่องต่อไปของ species นั้นๆ

เมื่อไหร่การตายจะดีกว่าการอยู่?

เมื่อครั้งแรกที่มีการพิจารณาว่า "ตายดีกว่าอยู่" นั้น น่าจะมีภาวะวิกฤติบางอย่างที่ ไม่ธรรมดา เกิดขึ้น การเท่าทันประเด็นนี้สำคัญมาก เพราะถ้าเราใช้ framework ธรรมดาๆมาจับ จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับจิตใจในสภาวะนี้ ถ้าเราพยายามจะ apply ใช้กฏสากลในกรณีพิเศษนั่นเท่ากับเราจะมี compromize ไม่สามารถเข้าใจหรือ empathy คนที่ตกอยู่ในความทุกข์ได้

ปกติเมื่อคนเราทุกข์ สิ่งแรกที่ต้องการคือการพ้นทุกข์ ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย ดังนั้นนั่นคือ กฏธรรมดาสากล เมื่อป่วยก็มาหาหมอสิ ไปรักษาให้หาย ทำไมต้องไปฆ่าตัวตาย หรือขอให้หมอทำให้ตายด้วย

แล้วป่วยแบบไหน คนไข้จึงขอให้หมอทำให้พ้นทุกข์โดยการทำให้ตายล่ะ?