การหาความว่างเพื่อความสงบแต่หารู้ไม่ว่าความว่างและความสงบก็ไม่เที่ยงเป็นแค่อาการของขันธ์ 5 ท้ายสุดแล้วใช้สติพิจารณากายไปว่าเราไม่มีเรากายเราก็คือธรรมชาติๆก็ไม่เที่ยง อารมณ์ก็ไม่เที่ยง มันมาได้ตามอาการของขันธ์ 5 เพราะจิตที่ยึดกับขันธ์ 5 ๆยึดจิตใช้สติสมาธิพิจารณาให้ออกไม่เอาขันธ์ 5 ทั้งหมด แต่ตราบใดยังมีกายอยู่คู่กับขันธ์ 5 ก็ต้องรู้จักใช้มันไม่สุขหรือทุกข์กับมัน ยังคำทที่ท่านพระอาจารย์ชานนท์ท่านกล่าวไว้ว่า"การปฎิบัติธรมถ้ายังปฏิบัติได้อยู่ก็คือยังยึดอยู่ เพราะการปฏิบัติที่จริงคือการล้มเหลวๆคือการไม่ยึดติดรูป-นาม ,พอใจ-ไม่พอใจ "