สัปดาห์ที่แล้วดิฉันไปตะลุยแดนปลาดิบมา เพื่อนบอกว่าคนญี่ปุ่นคือฝรั่งหน้า Chinese  คิดๆดูแล้วก็เห็นจริง  หน้าเขาแก้มชมพูๆสวยเรียวๆเฉียบๆ  และมีวินัยเคร่งครัด จัดชีวิตเป็นระเบียบรวดเร็ว  ดูชีวิตเขาแล้วก็สนุกดี  (แต่เรากลับบ้านมาต้องกินข้าวคลุกน้ำปลา  เก็บตังค์กันใหม่อีกนานอ่ะค่ะ)

ครั้งหนึ่งดิฉันเคยบอกเพื่อนในร้านอาหารญี่ปุ่นด้วยเสียงอันดังว่า   "..ไม่เอ๊า...เราไม่เอา  วาตานาเบ้..  มันเผ็ด.!."  เพื่อนทำท่าคล้ายๆจะบอกคนทั้งร้านว่า...ป่าวค้า...ไม่ใช่นะค้า .... คนนี้ไม่ได้มากับดิฮั้น.!..

ดิฉันเลยสำนึก สงบปากสงบคำ ตั้งหน้าตั้งตากินไข่ตุ๋นต่อไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว   ได้รู้กันวันนั้นว่าเขาเรียก"วาซาบิ"  (เห็นตอนแรกนึกว่ายาสีฟันสมุนไพรอ่ะค่ะ) 

 ขอบคุณที่ให้ความรู้นะคะคุณหุย :)