ใจหนึ่งก็อยากจะออกไปวิ่งอ้อมโลก ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าสุดท้ายก็ต้องกลับมานอนตายอยู่ตรงนี้

คนที่ยังมีกิเลส ถึงแม้นรู้ว่าทุกข์ก็กระเหี้ยนกระหือรือจะกระโดดเข้ากองทุกข์

การเลือกใช้ชีวิตที่ทวนกระแสกิเลสนั้น เวลาที่กำลังสำรอกความทุกข์ มันทุกข์อย่างสุดจิตสุดใจ

คุกที่ขังนักโทษอุจฉกรรจ์ยังไม่มืด ไม่หนาวเท่ากำแพงแห่งศีลที่กั้นขวางหัวใจให้ห่างไกลจากกิเลส

เรียนก็ตาย ไม่เรียนก็ตาย สูงก็ตาย ต่ำก็ตาย รวยก็ตาย จนก็ตาย แล้วจะดิ้นรนไปเพื่ออะไรเมื่อความตายเป็นของเที่ยงแท้และแน่นอน...