..ในความคิดของยายธี..มหาวิชชาลัยธรรมชาติคงจะเป็นแหล่งเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด..ไม่มีหลักสูตรแห่งการเรียนรู้..แลปริญญา..ข้อสอบที่ยิ่งใหญ่..คือการปฏิวัติตัวตน.(ให้สัมพันธ์และสัมผัสโดยธรรมชาติที่ไม่ติดยึดในทุกๆด้าน)...กับสิ่งแวดล้อมรอบด้านจากที่ไกล้ตัวที่สุดออกไป..และนั่นคือจุดแรกของคำเริ่มต้นที่สร้างสรรค์...(นิ้วที่ชี้ออกไป..มีอยู่หลายที่ชี้กลับมาที่ตัวตน)...เราไม่สามารถจะแก้ไขผู้อื่นและสิ่งแวดล้อมได้....(หากสังคมเรายังเป็นสังคม..แม่ปูและลูกปูอยู่...อ้ะะๆๆ)...(ยายธีแอบคิดเล่นๆเจ้าค่ะ..คุณครูวุฒิ...และแล้ว..น้ำจะท่วมฟ้า...ปลาจะกินดาว..เต่าก็คงจะกินผักบุ้ง..อยู่นั่นแหละเจ้าค่ะ(ถ้าย้งหากหลงเหลืออยู่บ้าง..อิอิ)...สวัสดี..ยายธีค่ะ