ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ครับ นักวิชาการเราควรมีจิตสำนึกกันบ้างได้แล้ว คิดว่าตัวเองเรียนมาสูง อ่านตำราภาษาต่างประเทศได้แล้วคิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโลก พอเถอะครับ อย่าหลงประสบการณ์ อย่าหลงตำราที่เขียนโดยใครก็ไม่รู้ ต่างชาติ ต่างภาษา ต่างบริบททางสังคมสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมโดยสิ้นเชิงมาเป็นสรณะในการกำหนดทิศทางการพัฒนาประเทศของเรา อาศัยงานวิจัยที่ทำขึ้นแบบลวกๆหลวมๆ มาเป็นข้อมูล กลับมาดูชุมชนท้องถิ่นจริงๆกันบ้าง ลงไปสัมผัส เรียนรู้ ทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง อย่าทำแค่เพียงว่าการลงไปศึกษาชุมชนเพียงประเดี๋ยวประด๊าว แล้วคิดเอาเองว่าอย่างนั้นถูก อย่างนั้นผิด อย่างนี้ดี หรืออย่างนี้ไม่ดี มีตัวอย่างในหมู่บ้านหนึ่ง ชาวบ้านพยายามจัดตั้งร้านค้าชุมชนขึ้นมา คิดเพียงว่า ซื้อของมา 1 บาท ขายไป 2 บาท ตนเองจะได้กำไรให้กลุ่ม 1 บาท เขาก็ทำกันมาได้ แต่พอนักวิชาการเข้าไปพยายามหว่านล้อมให้ใช้หลักอุปสงค์/อุปทาน ปรากฎว่าร้านค้าชุมชนพังไม่เป็นท่า อุทาหรณ์เรื่องนี้คงอธิบายเรื่องอื่นๆที่นักวิชาการทำได้นะครับ