สวัสดีค่ะ...อ.ปวีณา

หนูอ่านแล้วรู้สึกสะท้อนใจนึกถึงภาพของตัวเองตอนเป็นเด็ก กับคำดูถูกเหยียดหยามกับเพื่อนบ้านที่ว่า จะส่งมันเรียนทำไม เรียนไปก็มีผัว ตอนน้นความรู้สึกแย่มากๆ ส่งสารพ่อแม่ที่อุตส่าห์ส่งเสียให้เรียนทั้งที่ที่บ้านก็ลำบากมาก เห็นด้วยคะที่ ครูมีส่วนทำให้เด็กได้ดี ใฝ่ดี เพราะหนูไม่ได้อยู่กับพ่อแม่เลยอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่ ม.1-6 แม่ไปหา 2 ครั้งคือไปส่งวันแรกกับวันไปรับกลับตอนจบม.6  ทุกวันนี้เด็กๆไม่เคยเจอความทุกข์ยากลำบาก เลยไม่รู้สำนึก สงสารแต่พ่อแม่นะคะ