ครับ

เมื่อสมัยที่ผมเป็นเด็กบ้านนอก อยู่ในชนบทที่โคราช อยู่ประมาณชั้นประถมปีที่ ๕ (ก็ไม่แน่ใจนัก)

พ่อของผมปรารภและสอนผมว่า

"พ่อขออย่างหนึ่ง ถ้าอะไรที่ไม่รู้ อย่าไปชี้ มันอันตราย

เพราะสังคมที่ยุ่งเหยิงตอนนี้มาจากคนที่ไม่รู้แล้วชอบชี้"

ไม่รู้ไม่ชี้ ก็แล้วกันไป ไม่มีอะไร

ผมก็ถือปฏิบัติตั้งแต่นั้นมา ที่พลาดๆเผลอๆ ก็มีบ้าง แต่จะรีบขอโทษ และถอนคำพูดทันทีที่มีโอกาสครับ

ขอบคุณครับที่มาแลกเปลี่ยน คิดว่าตอนนี้น่าจะอยู่ต่างประเทศนะครับ