ขอบคุณค่ะน้องติ่ง

พี่เชื่อว่าอัตตาเกิดขึ้นมาพร้อมๆกับที่มนุษย์เรียนรู้ค่ะ

เกิดการพัฒนาขึ้น และยึดมั่นในความดี ความเก่ง

ที่ตนเองสามารถทำได้แต่คนอื่นทำไม่ได้

หรือทำได้ดีกว่าคนอื่น

และพร้อมๆกันก็เกิดกิเลสปิดบังตัวตนของตนเอง

ลืมวันที่เกิด ลืมและหลงสิ่งที่เกิดขึ้น

ยึดมั่น ตัวกู ของกู ลืมวันเกษียณลาจากวงการ

เหมือนไม้ขอนเก่าๆที่รอวันผุพัง

แต่ถือมานะในตัวตน

แล้วเจ็บปวดกับมานะที่ตนถือว่าดีเหนือคนอื่น

และแท้จริงคือความว่างเปล่า ไม่มีของเราไม่มีของใคร

มาอย่างไรกลับอย่างนั้น แต่เห็นมา ไม่เห็นกลับ

เห็นได้ ไม่เห็นเสีย จำได้ที่ได้มา ลืมได้ที่ได้มา

ก็แค่นี้ ไม่ว่าโลกนี้จะยกให้อยู่หนใด ก็หนีไม่พ้น

วันหนึ่งทุกคนก็จบที่เดียวกัน

ทุกสิ่งเกิดขึ้น แล้วจากไป

เหลือไว้แต่เพียงชื่อเท่านั้นถ้ามีคนจำได้