....ไหหรือพัสดุที่เก็บบรรจุพระนั้น สำคัญอย่างมากในการวิเคราะห์ถึงอายุและศิลป์ตามท้องถิ่น จากเกิดเปิดกรุด้วยตัวเองทำให้ผมได้รู้ว่า เนื้อชินแก่ตะกั่วนั้นทนต่อความชื้นที่ฝังไว้ในดินหลายร้อยปีได้ดี สนิมแดงจะไม่ค่อยเกิดมากนักจะมีเพียงไขขาวจะไม่แข็งตัวเพราะอยู่ความชื้นตลอดเวลา นอกเสียจากจะมาโดนอากาสเป็นแรมเดือนไขขาวจะเริ่มแข็งตัวและล้างออกยาก พระในไหใบเดียวกัน พิมพ์เดียวกัน ทำพร้อมกันแต่จะมีสนิมแดงมากหรือน้อยต่างกัน ซึ่งเกิดจากอัตราส่วนในการผสมก่อนเทนั้นแตกต่างกันเช่น หากมีเนื้อตะกั่วมากกว่าดีบุก พระองค์นั้นจะเกิดสนิมแดงมากเนื้อพระจะอ่อนหักบิดตัวได้ง่าย แต่หากส่วนผสมดีบุกมากกว่าตะกั่วจะเกิดพระจะแข็งตัวบิดงอได้ยากขึ้นสนิมจะไม่ค่อยเกิด อีกนัยหนึ่งคนสมัยก่อนๆเขาฝากแนวคิดให้เราได้เรียนรู้ ศึกษาการกัดกร่อนของวัสดุต่างๆในเชิงวิศกรรม ส่วนในเชิงศิลปะนั้นก็บ่งบอกถึงความเป็นอยู่ในยุคนั้นๆโดยถ่ายถอดอารมณ์จากจิตใจไปยังแพมพ์ ซึ่งแกะเป็นดั่งตัวแทนของพระพุทธองค์ ถึงจะอย่างไร พระจะดีอยู่ที่ใจไม่ใช่ที่คอต่อไปยังปาก....เล่นพระอย่าเล่นด้วยหูให้ดูที่ตา...ครับ