สวัสดีค่ะพี่ธนิตย์

จบแล้วใช่ไหมค่ะ.... อ่านแล้วบีบหัวใจเหลือเกิน เหมือนจะขาดใจเสียให้ได้งั้นแหละ  ขนาดพี่ธนิตย์เป็นผู้ชายอกสามศอกยังสะอื้นไห้  หนูกลัวจังเลยค่ะ หนูคงเป็นเสาหลักไม่ได้หากเหตุการณ์แบบนี้มาถึง   คิดไม่ออกเลยว่าวันนั้นหนูจะอยู่ได้อย่างไร?....

พี่ธนิตย์จะเล่าเรื่องเศร้าๆ อย่างนี้อีกมั้ย?  ถ้าเล่าต่อ บันทึกหน้าหนูขอบายนะ... ไม่เอาแล้ว  บอกตามตรงหนูยังทำใจไม่ได้จริงๆ  หนูรออ่านเรื่องอื่น ที่ไม่ใช่เรื่องการสูญเสียแบบนี้  ชีวิตหนูมีแม่คนเดียว หนูอย่างจากไปก่อนแม่ของหนูด้วยซ้ำ พี่คงเข้าใจนะคะหากพี่ยังจำบันทึกความทรงจำ ตั้งแต่บันทึกที่ 1 ของหนูได้

แต่อย่างไรก็ตามหนูชื่นชมในความเข้มแข็งของพี่ธนิตย์ค่ะ  พี่เป็นฮีโร่จริงๆ แม้จะทุกข์เศร้า แต่พี่ถ่ายทอดได้ราวกับเป็นนักเขียนมืออาชีพ คงเป็นเพราะความรักที่มีต่อแม่  แม่ที่ยิ่งใหญ่ในใจของลูกเสมอ  ขอภาวนาให้แม่ของพี่ไปสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้า ท่านคงมีความสุขมากที่เฝ้ามองเห็นความสำเร็จของลูกๆ ของท่าน และรักท่านไม่มีวันลืมเลือน

ขอบคุณมากค่ะ  ขอให้พี่มีความสุขเนื่องในวันแม่ แม้ว่าท่านจะจากไปแล้ว  ท่านก็ยังอยู่ในใจของลูกๆ  รูปของท่านยังอยู่ใช่ไหมคะ กราบไหว้บูชารูปของท่านจะทำให้ชีวิตมีแต่ความสุขความเจริญรุ่งเรืองค่ะ

เคารพนับถือและระลึกถึงเสมอค่ะ

ภาพถ่ายงดงามเกินบรรยาย  แว่นตานี้ของใครหนอ?.. ตะวันจะลาลับงามจับใจจริงๆ

ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ