พี่ธนิตย์คะ วันนี้หนูต้องใจว่าจะเข้ามาเม้นท์บันทึกนี้ เพราะเมื่อคืนติดค้างไว้  แต่เห็นตอนที่ 2 เสียก่อน

* อย่าถามว่า.. พี่ได้กราบขอโทษคุณแม่หรือยังคะ.... หนูไม่ได้ติหนิเพี่ธนิตย์นะคะ หนูเข้าใจดีในสถานการณ์แบบนั้น  แต่เมื่อเราคิดได้ว่าเราไม่ควรที่จะพูดกับแม่แบบนั้น... ก็ควรที่จะแก้ตัว เพื่อความสบายใจของเราเอง จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด  หนูเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า คุณแม่ของพี่ธนิตย์ท่านคงไม่โกรธ และพร้อมที่จะให้อภัยพี่ธนิตย์เสมอ ไม่มีแม่คนไหนที่จะโกรธลูกของตัวเองได้ลงหรอกค่ะ..... ใช้โอกาสเนื่องในวันแม่นี้เลยนะคะ นำพวงมาลัยดอกมะลิไม่กราบท่าน กอดท่าน หอมแก้มท่าน ขอโทษท่านและบอกว่าพี่รักท่านมากแค่ไหน  วันหยุดหลายวันพี่ธนิตย์จะได้มีโอกาสดูแลท่านให้ดีที่สุดท่านที่จะทำได้นะคะ

* หนูต้องขออภัยด้วย หาก เห็นว่าคำพูดของหนูเป็นการมิสมควรที่บังอาจเตือนหรือแนะนำพี่ธนิตย์ ซึ่งวัยวุฒิน้อยและอ่อนด้อยกว่ามากมาย  แต่หนูมีความจริงใจค่ะ อยากให้พี่ธนิตย์และคุณแม่ของพี่สบายใจ ไม่มีสิ่งใดค้างคาในใจอีก

* หนูจำได้ว่า ในชีวิตของหนูเคยทำไม่ดีกับแม่ครั้งเดียว คือหนูไม่พูดกับแม่เกือบเดือนที่แม่ไม่อนุญาตให้ไปเรียน มช. ทั้งๆ ที่ไม่ได้เถียงแม่แม้แต่คำเดียว แต่หนุก็รู้สึกผิด จึงกราบขอโทษแม่  แล้วทุกๆ อย่างก็ดีขึ้น  ไม่ทราบว่าพี่ธนิตย์จำได้หรือเปล่า  ที่หนูเคยเขียนบันทึกไว้..

* หากไม่เป็นที่พอใจของขอโทษเป็นอย่างสูง  และลบเม้นท์นี้ทิ้งไปนะคะ

* ด้วยความเคารพไม่เปลี่ยนแปลง