สวัสดีค่ะพี่ดาที่คิดถึง

* อย่าพึ่งดุนะคะ วันนี้เข้าค่ายโครงงานวิทยาศาสตร์เป็นวันแรกค่ะ ช่วงที่วิทยากรท่านอื่นบรรยายหนูเลยเข้ามาเขียนอนุทิน เพื่อกันลืมว่าหนูทำอะไรบ้าง โครงการนี้เป็นงานที่ค่อนข้างใหญ่ หนูรับผิดชอบโดยตรงทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นครูวิทยาศาสตร์  แต่ ผอ.ส่งหนูเข้าอบรมเลยต้องกลับมาขยายผล และต้องทำงานร่วมกับ สสส.สวทช. BIOTEC ต่อไปอีกเรื่อยๆ นักเรียนที่เข้าค่ายครั้งนี้ 50 คนค่ะ  ตอนนี้เป็นช่วงพักผ่อนตามอัธยาศรัย หนูเลยมีเวลาว่าง อยากมาคุยกับพี่ดา ต่อจากนี้ไปหนูคงเริ่มเข้า Blog  แต่คงใช้เวลาแต่ละครั้งน้อยลงเนื่องจากยังไม่หายเป็นปกติ  วันนี้ต้องไปพบคุณหมออีกค่ะ นัดไว้ 3 ทุ่มได้ผลอย่างไรหนูจะส่งข่าวให้พี่ดาทราบอีกทีนะคะ

สิ่งมีชีวิตเกิดมาแล้ว.......ก็ต้องตาย 

เพียงจะตาย......แบบไหนเท่านั้น

ขอให้คิดว่า เป็นสิ่งที่......ธรรมดามาก

 ของทุกชีวิตที่......ต้องพบเหมือนกัน

* พี่ดากล่าวไว้ถูกต้องนะคะ.... ตอนหนูเริ่มปฏิบัติธรรมใหม่ๆ เรียนรู้เรื่องสัจธรรมของชีวิต... ก็เริ่มปลง ว่าวันหนึ่งเราก็ต้องตาย... อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด  แต่พอเราตกอยู่ในสภาวะที่เหมือนจะต้องตายจริงๆ.... กลับหวาดหวั่น  เพราะยังมีห่วง... ซึ่งก็คือ ลูกๆ  และบางทีการกลัวตายนี้มันก็ไม่มีเหตุผล จู่ๆ มันก็เข้ามาสิงอยู่ในใจเอาดื้อๆ   หากลำพังชีวิตเราคนเดียวก็ไม่กะไร  แต่นึกถึงคนที่อยู่ข้างหลังแล้ว.... เฮ่อ.... สุดท้ายก็ยังละวางกิเลสไม่ได้อยู่ดีนะคะ หนูทำเรื่องบริจาคร่างกายไปแล้วนะคะ คนที่อยู่ข้างหลังจะได้ไม่เป็นภาระ   และอย่างน้อยเราตายไปแล้วร่างกายของเราก็ยังเป็นประโยชน์ ดีกว่าเผาทิ้งไปเฉยๆ...

* หนูคุยอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้ว  ต้องขอโทษนะคะ

* คิดถึงพี่ดาทุกวันค่ะ