สวัสดีครับ  ผมติดตามงานของท่านตลอด  แต่ไม่เคยแสดงความคิดเห็น เนื่องจากมัวไปเยี่ยมบันทึกที่ไม่ค่อยมีใครเยี่ยม วันนี้เปิดมาพบแจกทุนกลางทุ่ง มองภาพเห็นรอยยิ้มของคนแจก ซึ่งบ่งบอกถึงความสุข   แต่ถ้ามองอีกมุมเด็กเหล่านี้ที่รับทุนยังยิ้มไม่สมบูรณ์หรือยังไม่ได้ยิ้ม  เพราะเขายังไม่มีความมั่นใจว่าทุนที่ได้รับนี้จะช่วยเขาไปถึงระดับไหน  เขาคงคิดที่จะเดินก้าวออกจากทุ่งบ้างในอนาคต  แต่ไม่รู้ว่าจะก้าวอย่างไร  คุณครูหยุยครับ  เด็ก ๆ ได้เห็นคุณครูแล้วมีความหวังครับ ไม่เชื่อลองกลับไปคุยกับเด็ก ๆอีกครั้ง เขาหวังว่าเขาจะรู้วิธีที่จะให้เขาก้าวเดินจากทุ่งไปสู่ความต้องการเขาได้ แต่ไม่ใช่ให้ทุนอย่างเดียวนะครับ และสิ่งสำคัญอย่าให้เขาลืมท้องทุ่งของวันนี้ก็จะเป็นการดีไม่น้อย  ขอบคุณในความมุ่งมั่นของคุณครูหยุยที่เป็นที่พึ่งพิงของเด็ก ๆ   และสังคม