สวัสดีครับ   ผมไม่ได้ดีทางเขียนกลอนหรอกครับ เพราะเราอยู่บ้านนอกไม่มีแหล่งเผยแพร่   อาจารย์จรรยา ที่สอนก็เดินทางไปทำงานที่อื่น  แต่การทำหนังสือวารสาร หนังสืองานต่างจะได้รับมอบหมายให้เป็ยผู้รับผิดชอบเป็นประจำ ยิ่งหนังสือที่ระลึกงานต่าง ต้องให้ผมจัดทำ ไม่มีค่าแรงค่าสมอง ผมขออย่างเดียวในการจัดสาระเข้าในเล่มให้เป็นอิสระของ   ธรรมะใงละครับ ผมอ่านมากก็เลยสะสมไว้มาก พอแจกในแต่ละงานใครเดินผ่านผมจะยิ้มให้ผมทุกคน ผมก็นึกไปว่า  เขาคงยิ้มให้ที่ผมที่ผมได้ทำหนังแจกในแต่ละงานนั่นเอง  (คิดไปเองนะครับ)  ส่วนผลงานนับตั้งแต่วันนี้ก็จะนำลงเฉพาะกลอนซึ่งได้คัดไว้มากกว่า20 สาระ  ผมคงไม่ต้องแจ้งนะครับ  ขอบคุณที่เตือนเรื่องลิขสิทธิ์ ผมลืมทุกครั้งที่เขียนกลอน  สำหรับภาพก็ขอขอบคุณเช่นกันที่แนบมาให้ดู  ถ้าสมัยก่อนเห็นภาพอย่างนี้ไมนถึง 10 นาที่ก็จะเขียนบรรยายเป็นคำกลอนทันทีให้พรรคพวกอ่าน  ภาพต่างจะเป็นวัตถุดิบในการเขียนงานกลอนได้มาก  แม้แต่คำรำพึงรำพัน  หลายคนคาดเดาว่าผมคงเขียนกลอนประโลมโลกคงใช้ได้  แต่เปล่าเลยครับ  ก็พอส่งครูส่งอาจารย์ได้เท่านั้น 

         มีความคิดอย่างหนึ่งหนังสือที่พิมพ์นี่นะครับกำลังคิดว่าจะทำอย่างให้เป็นเล่มอีกครั้งไว้แจกจ่ายผู้ที่สนใจ  แต่เป็นเพียงแนวคิดเท่านั้นนะครับ  คงเป็นไปได้ยาก   แต่ตอนนี้เก็บใส่ตู้เซฟเลยทีเดียว เป็นหลักฐานสำคัญที่จะเกี่ยวข้องกับลิขสิทธิ์แน่นอน  เพราะจากการอ่านในชุมชนแห่งนี้พบปรากฏงานของคนอื่น แล้วบอกว่าตนเองแต่งเยอะมากครับ  แต่หลายคนแต่งเองได้ดีเช่นกันแต่สัมผัสจะต้องเอาใจใส่ในการเขียนให้มากผลงานก็จะดีเอง

          ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามครับ