ตอนที่เป็นเด็ก บ้านอยู่ห่างจากตัวเมืองมากค่ะ ไม่มีโอกาสได้เข้าเมืองเพื่อมาเทศกาลลำไยลำพูนหรอกค่ะ

พอโตมาหน่อย ได้มาเรียนโรงเรียนในตัวเมือง โรงเรียนส่วนบุญโญปถัมภ์ ค่ะ ถึงพอมีโอกาสมาเที่ยวบ้าง

หลังจากเรียบจบมัธยมปลาย จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีโอกาสได้ไปอีกเลย เพราะติดตรงหน้าที่การงาน

แต่เพราะบ้านยังคงทำสวนลำไย และยังวางแผนไว้ว่าจะกลับไปทำสวนลำไย ก็ยังคงติดตามข่าวสารอยู่เสมอ

และยังหาทางทำตลาดลำไยอบแห้งด้วยตัวเอง เพราะไม่อยากจะหวังพึ่งการประกันราคาลำไย กับรัฐบาล หลังจาก

ที่เคยลงทะเบียนจำนำลำไยอบแห้ง แต่ไม่ถึงคิวที่จะจำนำสักที จนหมดเวลา ทั้ง ๆ ที่เราไปขึ้นทะเบียนไว้ก่อน

คนที่เขามีเส้นสาย เขาขึ้นทะเบียนหลังเรากลับได้จำนำ นึกถึงเรื่องนี้ทีไร ปวดใจทุกที สุดท้ายเราต้องขายลำไยอบแห้ง

ให้กับนักการเืมือง ให้เขาเอาไปจำนำกับรัฐบาล ในปีนั้น เขาประท้วงกันเรื่องราคาจำนำ ส่วนเราอยากประท้วงเรื่องไม่ได้จำนำ