อาจารย์มีเรื่องเล่าให้ฟังค่ะ...หนูไปเยี่ยม case cancer pain ที่บ้านค่ะ เป็นผู้ชายอายุ 48 ปี เดิมผู้ป่วยไม่กล้ากลับบ้านเพราะกลัวว่าปวดแล้วไม่ทราบจะทำอย่างไร บ้านอยู่ไกล ภรรยาก็เสียชีวิตจากมะเร็งก่อนหน้านี้ 4 เดือน พี่สาวรับมาดูแลที่บ้าน แต่หลังจากได้จัดการความปวดโดยทีม และให้มีการติดต่อ Hot line ได้ 24 ชม. ผู้ป่วยขอกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น หนูโทรถามข่าวในวันแรกและอย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ทุกครั้งที่โทรไปผู้ป่วยจะพูดคุยด้วยตัวเอง น้ำเสียงไม่สื่อถึงความทรมาน ..เมื่อมา F/U ผู้ป่วยดูเข้มแข็งขึ้นมาก ..ในวันนั้นพี่สาวผู้ป่วยโทรมาบอกว่าผู้ป่วยหายใจเหนื่อย สับสนบางครั้ง และอยากพบพยาบาล พอไปถึง เขายังจำหนูได้ แต่อ่อนแรงมากแล้ว ยิ้มรับพูดว่าจำพยาบาลได้ ขอบคุณที่มาเยี่ยม ขณะนั้นญาติพี่น้องอยู่กันพร้อมหน้า ผู้ป่วยหันไปถามพี่สาวว่าตายดีมั๊ยเหนื่อยมากแล้ว..ผู้ป่วยหายใจเหนื่อย ดูสับสนบางครั้ง ..หนูพุดกับผู้ป่วยเบา ๆ ถามว่าจะให้ช่วยอะไรบ้าง ...ผู้ป่วยบอกว่ามาเยี่ยมอีกก็ดีใจแล้ว จะขอลาด้วย..หนูบอกว่า..ไม่เป็นไร ถ้าเหนื่อยมากก็หลับตานะจะนวดให้..หนูนวดที่หน้าผาก ใบหน้าเบา ๆ แบบ comfort care ให้และให้พี่สาวท่องคำพระให้ฟัง ผู้ป่วยหลับตาเป็นช่วง ๆ ทุกคนให้กำลังใจ ผู้ป่วยลืมตาอีกครั้งและบอกว่าพยาบาลอย่าพึ่งกลับนะ จับมือหนูและพี่สาวไว้ตลอด หนูถามว่ามีอะไรหรือ.. กลัวหรือเปล่า..ผู้ป่วยตอบว่ากลัวต้องไปคนเดียว...หนูบอกว่าถ้าต้องไปแล้วให้ตั้งสติ ทุกคนที่รักคุณอยู่รอบ ๆ ตัวคุณ แล้วเอาพระพุทธรูปองค์เล็กของเขาให้เขากำไว้ แล้วให้หายใจเข้ายาว ๆ ลึก ๆ (เคยแนะนำไว้ก่อนแล้ว) หลังจากนั้น 10 นาทีผู้ป่วยก็จากไป .... ไม่ทุรนทุราย...แม้พี่สาวและญาติ ๆ จะร้องไห้บ้างแต่ก็ดูแล้วไม่ทุกข์มากนัก....แม้จะเศร้าในการจากไปแต่ก็รู้สึกอิ่มที่ยังได้ทำดีบ้างแม้เพียงน้อยนิด....ขอบคุณค่ะ