ยินดีมากครับที่อาจารย์รวิวรรณกรุณาอ่าน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและน่าสะเทือนใจสำหรับผู้ที่เห็นใจในความทุกข์ของผู้อื่น  ผมอยากเรียกมันว่าเป็นภาวะ Acute Mental Suffering Syndrome (AMS)  เพราะรู้สึกว่าวงการแพทย์เราโดยเฉพาะนักศึกษาแพทย์จะชอบคำย่อหรืออะไรที่เป็น syndrome กัน เช่น Polycystic Ovarian Syndrome (PCOS)  หรือ  Irritable Bowel Syndrome (IBS)  แล้วผมจะลองเขียนเรื่อง AMS ดูนะครับ จะดูสิว่ามี triad อะไรดี เสร็จแล้วจะแจ้งอาจารย์ทราบเพื่อจะได้แวะมาเพิ่มเติมให้ผมครับ

ผมสังเกตว่า จะด้วยสัญชาติญาณหรือเปล่าไม่ทราบ คนเราส่วนใหญ่เมื่อเจอสิ่งที่ตนเองไม่รู้จะจัดการยังไง ก็มักจะหลีกเลี่ยงการเผชิญกับสิ่งนั้น มีน้อยคนที่ถือว่าท้าทาย เรื่องการแจ้งข่าวร้ายนี่ก็เหมือนกันครับ แพทย์เราทั้งๆ ที่ต้องเจอกับข่าวร้ายของคนไข้แทบทุกวัน แต่ไม่ค่อยมีการสอนเรื่องนี้ (เหมือนกับที่ไม่มีการสอนนศ.แพทย์เรื่องการจัดการกับชีวิตตนเอง ในด้านต่างๆ ทำให้เมื่อจบไปแล้วเป็นเสมือนลูกแกะที่มีความเชี่ยวชาญแต่เรื่องวิชาการ)  นี่ถ้านศพ.ได้ฝึกฝนเรียนรู้เรื่องนี้ ผมเชื่อว่าเขาก็จะกล้าที่จะจัดการกับมันครับ

เลยเกิดความคิดว่า ถ้าอาจารย์ได้แนะนำ blog ทักษะการสื่อสารนี้ ให้ extern หรือแพทย์ใช้ทุนก็น่าจะเป็นประโยชน์กับเขาบ้างครับ 

ขอบคุณมากครับสำหรับความเห็นของอาจารย์