คุณเพื่อนร่วมทาง

ขอบคุณที่แวะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความคิดเห็นด้วยกันค่ะ...เห็นด้วยค่ะว่าเราดูเด็กเสมอในสายตาของแม่และไม่มีใครที่จะรักและห่วงเราได้เหมือนอย่างแม่พ่อบุพการีของเรา...หลายครั้งที่ดิฉันเองเคยกังวลใจกับตัวเองถึงความผูกพันอันแน่นหนาระหว่างแม่และตัวดิฉัน..ดิฉันอยากให้แม่ไปสู่จุดมุ่งหมายสูงสุดทางด้านธรรมะด้วยไม่อยากให้แม่ต้องมาติดห่วงอยู่ที่ตัวเรา.

.เวลาไปไหว้พระ/พบครูบาอาจารย์ผู้ปฏิบัติธรรมท่านเมตตาชี้แนะว่าเราไม่อาจไปเปลี่ยนจิตของแม่ได้มากนักแต่ควรดูจิตของเราในการมีปะทะสังสรรค์(interaction)กับพ่อแม่ให้ชัดจะมีประโยชน์มากกว่า

และดิฉันชอบมากกับคำชี้แนะของพระอาจารย์ครรชิต(วัดญาณเวศกวัน)ที่ท่านบอกแต่เพียงสั้นๆว่าเราเลือกได้ในปัจจุบันนะว่าเราจะอยู่ร่วมกันกับแม่แบบไหนแบบมีสุขหรือมีทุกข์ดีล่ะ...