ในความเห็นผมเนี่ยผมมองว่าการศึกษาเรามันเน้นการสร้างทุกข์ แทนที่การศึกษาจะสร้างสุข ที่มันทุกข์กันอยู่ทุกวันี้ เพราะเราเอาการศึกษาไปรับใช้คนอื่นหมดเลย เช่นรับใช้ชาติ รับใช้ทุน รับใช้ศาสนา แทนที่การศึกษาจะรับใช้ตัวเด็ก เพราะฉนั้นการศึกษาเองก็ไม่ได้วางอยู่อย่างลอยๆ มันโยงใยเข้ากับความผิดรูปบิดร่างของสังคมด้วย ผมมองว่าการจะปฏิรูปการศึกษาในรอบต่อไป มันต้องเอาให้ชัดก่อนว่า เราอยากให้เด็กเรา อยากให้ประชาชนของเรารมีความสุขไหม แล้วการศึกษาอย่างที่ทำให้เด็กไทย คนไทยมีความสุขจะจัดกันอย่างไรื การสอนให้ประกอบอาชีพได้อย่างเดียวอาจไม่มีสุข ยิ่งบอกกันว่าจะปฏิรูปครู เด็กยิ่งถูกละเลยแล้วครูก็ยิ่งทุกข์ ไปลงที่เด็ก ผมไม่เห็นด้วยเลยกับการใช้คำประเภท ทรัพยากรมนุษย์ หรือทุนมนุษย์ ที่เห็นได้ชัดว่า เป้าหมาของการสร้างสรรค์การศึกษาให้เด็ก หรือประชาชนไม่ได้อยู่ที่ตัวของเขาสติปัญญาของเขา แต่มีเป้าหมาย ในการใช้เขาเป้นทุนสำหรับทำอะไรบางอย่าง เห็นด้วยกับเรื่องบทบาทของการศึกษานอกโรงเรียนแต่ว่าต้องไม่ใช่ กศน. อย่างที่เป็นอยู่ในประเทศไทยตอนนี้ แม้ว่าบทบาทเรื่องแหล่งเรียนรู้ของกศน.จะมีมากขึ้น แต่ ก็ยังมองว่ายึดติดกับระบบ เข้าถึงยาก และเป็นกศน. เพื่อทุน เพื่อชาติ เพื่อพ่อค้ามากกว่ากศน.เพื่อความสุข และปัญญาหรือการส่งเสริมพลังแห่งการสร้างสรรค์ของคนในสังคม