สวัสดีค่ะ

เรื่องสื่อโทรทัศน์ มีเรื่องหนึ่งที่ดิฉันอึดอัดด้วยทำอะไรไม่ได้ค่ะ คือเรื่องภาพยนตร์โฆษณา ที่อาจปลูกฝังทัศนคติที่ไม่เหมาะสมกับผู้ชมโดยไม่รู้ตัว

เช่น โฆษณาเรื่องหนึ่ง หญิงสาวตัวเอกของเรื่องทราบดีว่ากำลังมีการถ่ายแบบอยู่ โดยมีหญิงสาวผู้หนึ่งเป็นนางแบบ แต่เธอตั้งใจการชิงความเด่นจากนางแบบเพียงเพื่อความสนุกสนานแล้วเดินจากไป (อย่างที่เรามักเรียกกันว่า ขโมยซีน)

ซึ่งดิฉันมองว่าขัดต่อหนึ่งในหลักสัปปุริสธรรม 7 ก็คือ ไม่จักกาล ไม่รู้ว่าเวลาไหนควรทำอะไร

หรือการขายความคิดที่ว่า ถ้าไม่เป็นหนี้ ก็จะเกิดเรื่องทุกข์ใจเพราะขาดความสะดวกสบายตามมา เช่น การทะเลาะวิวาทของคนในครอบครัว (แต่ทุกข์ใจเพราะหาเงินใช้หนี้ คงไม่มีใครกล้าบอก)

ดูเหมือนว่าโฆษณาไม่ได้บอกแค่ลักษณะเด่นของสินค้า แต่พยายามชี้นำคนเราให้บริโภคมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งผู้บริโภค คงต้องตั้งสติกันเอง เพื่อให้รู้ทันโฆษณา

จึงมองว่าหลักธรรมในศาสนายิ่งจำเป็นสำหรับบุคคลในยุคนี้ค่ะ

มีดอกไม้มาฝากด้วยค่ะ