รอยยิ้มพิมพ์ใจที่เปรียบดั่งรอยยิ้มชองคนบ้า ยามเมื่อมีคนผ่านทางมาพบเห็นชายคนหนึ่ง กับรถจักรยานที่กำลังมุ่งหน้าปั่นตะกายขึ้นสันภูสูง ความเข้าใจของชายคนนี้ เป็นความเข้าใจในเรื่องของความเป็นจริง ที่ได้รับมาจากการมีสัมพันธภาพกับเพื่อนมนุษย์มานานนับสี่สิบปี เข้าใจในวิถีแห่งการคิดที่ติดตัวต่อสิ่งที่พบเห็น การตัดสินใจแรกในการคิดของผู้ผ่านทางมาพบเห็นคนปั่นจักรยาน การเบิ่งเบิกสายตากว้างเพื่อให้เกิดความแจว่าอะไรกำลังสวนทางขึ้นมาหา และเมื่อชัดต่อคำตอบของตนเองแล้ว การตัดสินได้เข้าไปเยือนในสมองส่วนการจำได้หมายรู้ โอ้โห เขาเป็นใครมาจากไหน ขี่ขึ้นไปได้อย่างไรภูเขาสูงขนาดนี้ ชันขนาดนี้ ขนาดรถยนต์ยังต้องใช้หินหนุนกันลื่นไถล...
.
.

หากแต่กาลกลับกัน เมื่อฉันส่งยิ้มให้ด้วยใบหน้าที่ปิติสุข ฉันได้เห็นรอยยิ้มที่เป็นยิ้มแรกของมิตรภาพบนเทือกเขาสูง ยิ้มของเราคือยิ้มที่ไร้การบงการ ไร้ผลตอบแทน ไร้ที่มา เราสื่อประสานกันทางกายเข้าสู่ใจด้วยความสุขผ่านรอยยิ้ม ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา ท่ามกลางกรุ่นไอร้อนระอุ บนเทือกดอยสูงของบ้านรักไทย.....