เมื่อได้อ่านบทความนี้แล้ว แน่นอนว่า เป็นบทรำพึงของคนบ้า...ความรำพึงรำพันนี้ เป็นสิ่งเดียวที่คนบ้าคนหนึ่งกำลังค้นหาเข้าไปสู่ความหมายของพลังอันไร้ขอบเขต พลังอันไร้กาลเวลา พลังที่อยู่นอกเหนือจากกฎเกณฑ์การจำได้หมายรู้ ....

คนบ้าคนนี้ ...เป็นเพียงร่างทางกายภาพที่ใช้จักรยานเป็นญาณทิพย์ที่ปั่นขึ้นไปค้นหาจักรวาล เฝ้ามองความเคลื่อนไหวทั้งจากภายในและภายนอก เฝ้ามองดูทุกกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่สื่อประสานทางการคิด เฝ้ามองดูความเจ็บปวดรวดร้าว เฝ้ามองดูกรดและของเสียที่ถาโถม เมื่อเกิดการเฝ้ามองอย่างทั่วพร้อมทุกสรรพชีวิตแห่งตน พรพิเศษที่ปราศจากกาลเวลาได้เดินทางมาเยี่ยมเยือน ชาคนหนึ่งปั่นจักรยานไปอย่างไร้วันเก่าก่อน ไร้วันที่ยังมาไม่ถึง ไร้แม้กระทั่งอาทิตย์ที่รอคอยอยู่อย่างไม่เป็นความจริง...
.
มันยากนักที่จะสื่อสารกันได้ด้วยภาษาเพียงไม่กี่ประโยค แต่หากจะสอดประสานทางจิตสำนึกได้ สิ่งที่กำลังกล่าวถึงคือสิ่งที่ท่านไม่ควรเชื่อ เพราะว่าเป็นเรื่องการคิดของชายคนบ้าจักรยานคนหนึ่ง ขอเพียงแต่อ่านข้อความด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่เขียน และการเดินทางจะเริ่มต้นกันต่อไป...