หากการบอกนั้น...เราไม่คาดหวังสิ่งใดใดจากการบอก...การบอกก็ย่อมจะทำจิตใจของเราละเอียดขึ้น เพราะเป็นหนึ่งในกิจที่ควรทำในการให้...อันบริสุทธิ์

....

ส่วนใหญ่คนเราไม่ฝึกและไม่ถนัดที่จะบอกสิ่งดีดีต่อกัน หากแต่เมื่อไหร่ที่ต้องบอกก็มักเป็นสิ่งที่ไม่ดี ที่มาจากผลของอารมณ์ที่ขุ่นและจิตที่หมอง...เราจึงมักอยู่ในสภาพที่บังเบียดทั้งต่อตนเองและผู้อื่นเสมอ

ขอบคุณนะคะสำหรับบันทึกนี้ อ่านแล้วรู้สึกดีค่ะ

(^_____^)

กะปุ๋ม