إنا لله وإنا إليه راجعون ،،ـ

ขออัลลอฮฺเมตตาและประทานอภัยแด่ท่านอาจารย์ ดร.ดลวานะ ผู้จากไป ... ขอพระองค์ตอบแทนในความดีงามที่ท่านได้มอบให้ลูกหลานและสังคมมุสลิม

ข้าพเจ้าเองได้อานิสงค์จากความรู้และความช่วยเหลือของท่านอาจารย์อยู่หลายประการ ซาบซึ้งในน้ำใจ นิสัยเป็นกันเอง ความถ่อมตน และประทับใจในความรอบรู้ของท่าน โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับปัตตานี ปอเนาะ อุละมาอ์ในอดีตของท้องที่

อ่านงานเขียนเรื่อง ศาสนาของชาวพื้นถิ่นปัตตานี(ภาษามลายู) และ บทบาทของเชควันอะห์มัด บิน มุหัมมัด ซัยน์ ทีท่านเขียนแล้ว ทำให้ข้าพเจ้าปลาบปลื้มที่ได้เป็นลูกหลานปัตตานี และปลุกกำลังใจลึกๆ ให้อยากเรียนรู้เกี่ยวกับรากเหง้าแห่งอัตลักษณ์ของมลายูได้มากมายทีเดียว ทำให้อยากใช้ภาษามลายูให้เก่งมากขึ้น เพราะในความรู้สึกส่วนตัว ทั้งๆ ที่เป็นลูกหลานมลายูแต่กลับใช้ภาษามลายูได้ไม่ดีเลย ทุกวันนี้ ใช้ภาษาอื่น คุยภาษาอื่น เขียนภาษาอื่น ได้ดีกว่าภาษาของพ่อแม่ปู่ย่าตายาย จนละอายต่อตัวเองยิ่งนัก ...

แม้จะรู้และเข้าใจว่าภาษาทุกภาษานั้นไม่ได้ประเสริฐกว่าหรือเหลื่อมล้ำกว่า และไม่ควรจะเอามาเปรียบเทียบกัน เพราะแต่ละชาติพันธุ์ก็มีความงดงามและอัตลักษณ์ที่น่าอนุรักษ์ไว้ด้วยกันทั้งสิ้น แต่การไม่สามารถเข้าถึงภาษาและวัฒนธรรมของตัวเองได้อย่างถ่องแท้ ทำให้เกิดปมในใจว่าเรานี่หนอช่างลืมกำพืดของตัวเองเสียเหลือเกิน ...

ไม่มีท่านแล้ว คงหาอ่านเขียนแนวนี้ได้ยากเป็นแน่แท้ ...

ขอกล่าวคำอาลัยแด่อาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยจิตใจที่น่านับถือ ... และขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัว ญาิติพี่น้อง เพื่อนพ้อง และครอบครัว มอย. ที่ต้องสูญเสียบุคคลที่ทรงคุณค่าอย่างอาจารย์ ดร.ดลวานะ ตาเยะ ไปอีกท่านหนึ่ง

ด้วยศานติแห่งเอกองค์พระผู้อภิบาลสากลจักรวาล ...