สวัสดีค่ะพี่ดา

หนูยอมรับค่ะว่า "บ้างาน"  มันมีผลกระทบต่อสุขภาพมากจริงๆ  ค่ะ  ตอนนั้นเราอายุยังน้อย มีเรี่ยวแรงอยู่เลยไม่รู้สึกเท่าไหร่ ร่างกาย สมองเกิดความตึงเครียดโดยเราไม่รู้สึกว่าเครียด  รู้แต่ว่าทำแล้วมีความสุขกับงาน ด้วยความรักงานและความรับผิดชอบ ทำให้เราไม่รู้สึกว่ามันคือความเครียด จริงๆ แล้ว มันคือเพชรฆาตและภัยเงียบจริงๆ...

* ตอนนี้หนู ปล่อยวางบ้างแล้ว... แต่ภาระงานก็ยังมีมากอยู่  แต่ก็ไม่หักโหมเหมือนแต่ก่อนค่ะ

* แต่ถึงแม้ว่าหนูจะบ้างาน  แต่ก็จะแบ่งเวลาส่วนหนึ่งให้ครอบครัว เช่น เวลาทานข้าว  เวลาลูกจะนอน เล็กๆ จะพาลูกเข้านอน เล่านิทานให้ลูกฟัง จยลูกหลับ  แล้วหนูถึงทำงานต่อ  จนดึก และเกือบสว่างทุกวัน  (เมื่อก่อนค่ะ.. อะ อะ.. อย่าพึ่งดุนะคะ  หนูกำลังปรับเปลี่ยนพฤติกรรมค่ะ)

* เมื่อวาน ที่โรงเรียมีพิธีไหว้ครู  ตอนเย็นประชุมครูเรื่องการเยี่ยมบ้านนักเรียน  แล้วก็รับส่งน้องนนท์ไปซ้อมบาส และส่งนักบาสตามบ้าน เพราะฝนตก...  กลีบมาบันทึกเรื่องใหม่... เลยไม่ได้ไม่อ่านบันทึกที่มีประโยชน์ของพี่ดา... เดี๋ยวย้อนไปอ่านแน่นอน

* พี่ดาส่งภาพปลูกมะนาว ห้อมล้อมด้วยดอกไม้สวยๆ  ชอบมากๆ เลย  ขอบคุณมากค่ะ

* ระลึกถึงเสมอค่ะ