สวัสดีค่ะ

ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ค่ะ  เขียนได้แล้วเห็นไหมคะว่าไม่ยากเลย  ส่วนพี่คิมกว่าจะฝึกได้แบบนี้นานมากค่ะ

เก็บบทกลอนที่เป็นความทรงจำมาฝากค่ะ

ตอนต่อไปก็ขึ้นตรงคำว่า...เพิ่มบันทึกใหม่....นะคะ  จะได้เป็นเรื่อง ๆ เรียงกันไปค่ะ

ณ ราตรีที่ไร้แสงดาริกา
เสมือนนัยนาทุกข์ทนความหม่นหมอง
ไร้จุดหมายห่างไกลเกินใจปอง
แม้นว่าต้องไขว่คว้าหรือฝ่าฟัน
ณ อรุณรุ่งเบิกฟ้าเยือนมาใหม่
เหมือนหัวใจอ้างว้างเหห่างหัน
แม้นชีพม้วยลงลับดั่งดับพลัน
ชั่วคืนวันทนหวั่นไหวจนใจชา

ณ ทิวาสุริยาฟ้ากระจ่าง
ความอ้างว้างตรึงฤทัยไร้ห่วงหา
พ่อและแม่ต้องไปห่างไกลตา
เพื่อชีวาลูกน้อยที่คอยรอ

วันเดือนผ่านคืบคลานไปน่าไหวหวั่น
เฝ้ารอฝันรอรักเกินจักขอ
ความอบอุ่นจากใจให้พะนอ
ต้องจำใจท้อแท้บ้างอย่างทุกข์ทน

ณ โรงเรียนพากเพียรการเขียนอ่าน
จวบจนกาลล่วงไปไม่สับสน
คุณครูสอนประทับใจในกมล
เกิดเป็นคนต้องทำดีตลอดกาล

แม้นทุกข์บ้างบางคราวต้องหนาวเหน็บ
ล้มแล้วเจ็บครูปลอบใจให้คำหวาน
มีพลังยิ้มระรื่นอย่างชื่นบาน
สุขดวงมานแม้กาลผันผ่านพลัน

ณ วันนี้ฟ้ามีตาประทานให้
ผู้มีใจเมตตามารับขวัญ
เห็นพวกหนูมีคุณค่าความสำคัญ
พระคุณท่านจารึกติดตึงดวงแด

ขอกราบแทบเท้าพระคุณท่าน
เมื่อโตผ่านจะสานรักตระหนักแน่
เป็นคนดีด้วยใจไม่เปลี่ยนแปร
กตัญญูต่อพ่อแม่และสังคม