ทำความดีไม่ต้องมีแผนการ......

.....

ขอสวัสดีมิตรภาพจากจานใจทุกท่าน หากท่านได้ติดตามเรื่องราวในกิจกรรมซึ่งคงไม่เหมาะสมที่จะเรียกว่าเป็นโครงการ เพราะข้าพเจ้ามิได้เขียนแผนการเป็นหน้ากระดาษให้ท่านฟังตั้งแต่ต้น ว่ามีวัตถุประสงค์อันใด โรงเรียนไหนเป็นผู้รับ นำมอบวันที่เท่าใด จะได้จักรยานกี่คัน ....

....

แผนการเป็นเรื่องที่จะเดินทางไปสู่เป้าหมายทางภายนอก แต่เป้าหมายที่สำคัญซึ่งเป็นเรื่องภายในจิตใจ เป้าหมายที่แท้จริงคือเรื่องการเดินทางเข้าไปสำรวจวิถีแห่งการดำรงชีวิตของตัวเราเอง ซึ่งไม่สามารถเขียนเป็นโครงการได้ ด้วยการค้นหาวิถีการให้ที่ปราศจากผล ด้วยการเรียนรู้ที่จะปลดเรื่องจิตที่ติดยึด ทั้งในเรื่องการแก่งแย่ง การหวังผล เรียนรู้ว่า การให้ด้วยดวงใจคือสิ่งใด แน่นอนว่า การหาทุนเพื่อหาซื้อจักรยาน มอบให้ลูกรักในครั้งที่สองนี้ อาจจะมีจักรยานเพียงแค่คันสองคัน สิบคันยี่สิบคัน ร้อยคันสองร้อยคัน มันก็ไม่ได้มีความยิ่งใหญ่อันใดเลยกับผู้ที่ให้กันด้วยใจ ความสมบูรณ์แบบของสภาวะจิตที่เบาบาง เห็นความปิติสุข เห็นความต้องการที่เราเป็นฝ่ายมอบให้ผู้รับด้วยความเป็นจริง เราได้เห็นคุณค่าทางจิตใจที่สื่อสารกันถึง .....

......

ทำความดีไม่ต้องมีแผนการ...

แผนการทางภายนอก คือการหาเงินเพื่อเก็บรวบรวมเป็นกองทุน หลังจากที่มีพอจะซื้อจักรยาน ก็นำเงินไปซื้อจักรยาน หลังจากหาโรงเรียนที่ต้องการจักรยาน ก็นำจักรยานไปมอบให้ เท่านี้เอง ที่เป็นจุดเริ่มต้นจักรยานให้ลูกรัก .....

ด้วยคนที่รับมอบคือลูกของฉัน เขาคือลูกของคุณลูกของท่าน เขาคือตัวเราในวัยเด็ก เขาคือคนที่เราเคยมีความฝัน ฝันว่าอยากจะปั่นจักรยานไปเรียน ฝันว่าอยากจะมีจักรยานอวดเพื่อน ๆ ฝันว่าอยากจะแข่งจักรยาน ฝันว่าอยากจะเป็นนักจักรยานทีมชาติ....

.....

ความฝันของฉันไม่เคยมีใครหยิบยื่นมาให้ ฉันเพียรเดินทางไปตามกองขยะ ฉันพยายามไปหาจักรยานเก่า ๆ มาทำสีใหม่ ฉันไปซื้อจักรยานที่โรงเหล็กข้างบ้าน มาทาสีแล้วไปแข่งกับเขา

.......

วันหนึ่งฉันได้รางวัลเป็นถ้วยทอง มีคนถามฉันว่า เอามาทำไม ไม่เห็นจะกินได้เลย

.....

แต่รางวัลแรกของฉัน ยังตั้งอยู่ในตู้กระจกที่บ้านมาถึงวันนี้ และเก็บเกี่ยวความทรงจำ ความเพียร ความมุ่งมั่น ความพยายาม นำสิ่งที่เป็นนามธรรมเหล่านี้ มาสื่อสารให้ท่านฟัง ว่าคุณค่าการทำความดี ความเพียร ความพยายาม มิได้อยู่ที่เงินตรา แต่อยู่ที่ใจ ในการทำงานขอรับ